"ฉีเหมิ่ง แกพับอะไรเป็นขี้หมูขี้หมาอย่างนั้น? ที่รู้ก็ว่าผ้าห่ม ไม่รู้ก็นึกว่าก้อนขี้!"
"แล้วแกด้วย เฉินซานสี่! ฉันใช้ตีนพับยังดีกว่าแกใช้มือพับอีก!"
"พับกันมาตั้งหลายวัน ได้ของอย่างนี้ออกมา? ขยะ, ขี้ปาก, ขายหน้า!"
พร้อมกับเสียงด่าโกรธเกรี้ยวราวกับพายุฝนของจ้าวเผิงเฟย ผ้าห่มเตียงแล้วเตียงเล่าก็ถูกขว้างออกไปนอกหน้าต่างหมวดสี่ กระแทกพื้นอย่างแรง
ชั่วขณะนั้น ในห้องหอพักก็เงียบกริบจนได้ยินเสียงไรตกลงพื้น ทหารใหม่ทุกคนรู้สึกอึดอัดราวกับหายใจไม่ออก
เพราะพวกเขาสัมผัสได้ถึงความโกรธ สัมผัสได้ถึงไฟโทสะท่วมท้นจากหัวหน้า
แม้ผ้าห่มของฉินเฟิงจะไม่ถูกโยนลงไปข้างล่าง แต่ก็ถูกจ้าวเผิงเฟยเขวี้ยงไปที่ระเบียงทางเดินเช่นกัน
ไม่ใช่เพราะเขาพับผ้าห่มไม่ดี แต่เพราะคนเดียวป่วย ฉีดยาทั้งทีม
ดังนั้นในฐานะหัวหน้ารอง เขาก็ต้องโดนลงโทษไปด้วยกันกับทุกคน
แต่ฉินเฟิงรู้ดีแก่ใจ ว่าสาเหตุที่แท้จริงที่ทำให้จ้าวเผิงเฟยระเบิดอารมณ์ ไม่ใช่เพราะพวกเขาพับผ้าห่มได้ไม่ดี
แต่เป็นเพราะตอนตีห้ากว่าๆ จ้าวเผิงเฟยลุกขึ้นมาเข้าห้องน้ำ
บังเอิญพบว่าคนของหมวดห้าและหมวดหกแอบไปติ่งกันตั้งแต่ยังไม่สว่างที่ห้องน้ำกับหอพัก
ไม่เพียงเท่านั้น หมวดหนึ่งกับหมวดสามก็มีหลายหมวด ที่เหมือนจะตกลงกันไว้ก่อนแล้ว ตื่นแต่เช้าตรู่มาพับผ้าห่มอยู่ที่ระเบียงทางเดิน
นี่ทำให้จ้าวเผิงเฟยรู้สึกเหมือนถูกฝูงหมาบ้าพันธุ์ติ่งล้อมรอบทันที
เขาชาตินี้เกลียดคนสองประเภทที่สุด
หนึ่งคือหมาบ้าพันธุ์ติ่ง!
สองคือพวกที่ขัดขวางไม่ให้ตัวเองเป็นหมาบ้าพันธุ์ติ่ง!
เดิมที จ้าวเผิงเฟยกับฉินเฟิงตกลงกันไว้ว่า ต่อไปทุกวันตื่นมาตีห้าพับผ้าห่ม
แต่หมวดอื่นดันคลานขึ้นมาตอนตีสี่กว่าๆ นี่ทำให้จ้าวเผิงเฟยเกิดความรู้สึกวิกฤติอย่างแรงขึ้นมาทันใด