ซู้ด ซู้ด~
กลางดึกในห้องทำงานของกองร้อย มีแสงไฟสีเหลืองอบอุ่นส่องสว่าง
ผู้หมวดเก๋อจื้อหย่งกำลังกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรสผักดอง ตาพร่ามองมือถือ
ดูในวีกแชทของเพื่อน ๆ ที่โพสต์รูปแต่งงาน อวดลูก อวดความสุขกันเต็มไปหมด
ไม่รู้ทำไม จู่ ๆ เก๋อจื้อหย่งก็รู้สึกว่าบะหมี่ในปากจืดชืดไร้รสชาติขึ้นมา
เขาเขี่ยถ้วยบะหมี่ตรงหน้าออก เอนตัวพิงพนักเก้าอี้
แล้วก็เปิดแชทที่คุ้นเคยนั้นขึ้นมาอีกครั้งอย่างไม่รู้ตัว
ด้านขวาของกล่องข้อความ มีแต่แถบสีเขียวล้วน
ข้อความที่ส่งไปเมื่อเช้าวานนี้ อีกฝ่ายก็ยังไม่อ่านไม่ตอบ
และอีกฝ่ายก็ตั้งค่าให้เห็นความเคลื่อนไหวแค่สามวัน ดูรูปก็ไม่ได้
เก๋อจื้อหย่งปิดหน้าจอมือถือ ถอนหายใจอย่างจนใจ
เรื่องงานเพิ่งจะเริ่มไปได้สวย แต่เรื่องความรักกลับไม่ก้าวหน้าเลย
ที่บ้านหาใครมาให้ดูตัวเขาก็ปฏิเสธตลอดโดยอ้างว่างานยุ่ง
เพราะเรื่องนี้ เขากับที่บ้านทะเลาะกันมานับครั้งไม่ถ้วน
แต่เขาก็ลืมรักแรกในใจไปไม่ได้อยู่ดี.....
"เฮ้ย คิดอะไรอยู่เนี่ย เหม่อเชียว?"
ทันใดนั้น มีมือหนึ่งมาโบกไปมาตรงหน้าเขา
เก๋อจื้อหย่งได้สติ หันไปมองปี้หย่วนที่อยู่ข้างๆ ตอบส่ง ๆ ว่า "เปล่า คิดเรื่องฝึกอยู่"
ปี้หย่วนดึงเก้าอี้มานั่งตรงหน้าเขา "เฒ่าเก๋อ เรื่องเบื้องบนฉันได้ยินมาแล้วนะ นายน่ะกำลังจะได้เลื่อนขั้นแล้ว เรื่องส่วนตัวก็ควรคิด ๆ บ้างแล้วมั้ง"
"ไปได้ยินข่าวลือมาจากไหนเนี่ย"
"นั่นไม่ต้องถาม ฉันรู้จักคนในกรมเยอะ"
ปี้หย่วนโบกมือ ก่อนจะทำเหมือนเป็นรุ่นพี่ อบรมสั่งสอนอย่างใจเย็น