"แน่นอนอยู่แล้ว"
จ้าวเผิงเฟยเปลี่ยนน้ำเสียง พลางกล่าวว่า "กองร้อยเราอ่อนก็อ่อนอยู่หรอก แต่กับหน่วยมีดเหล็กน่ะ ไม่เกี่ยวกันเลย"
ฉินเฟิงครุ่นคิด "หัวหน้า ท่านหมายความว่า?"
จ้าวเผิงเฟยพยักหน้า "ใช่ ความสามารถโดยรวมของหน่วยมีดเหล็กเรา จริง ๆ แล้วก็ถือว่าติดอันดับในกองพล"
"ดังนั้น ถ้าไม่ใช่ทหารที่เก่งพอ เราก็ไม่สนใจเหมือนกัน"
ฉินเฟิงรู้สึกดีใจที่ได้รับคำชม
กว่าจะได้ยินคำพูดดี ๆ สักคำจากปากหัวหน้าไม่ใช่เรื่องง่าย
แต่ก็ทำให้เขายิ่งสงสัยว่า หน่วยมีดเหล็กเป็นกองกำลังแบบไหนกันแน่
ทว่า จ้าวเผิงเฟยไม่ยอมบอกเสียที เขาก็เลยได้แต่รอลงหน่วยแล้วไปดูด้วยตาตัวเอง
"ตอนนี้นายเป็นหัวหน้ารองแล้ว ฉันอยากให้นายแบกภาระ รับหน้าที่ไปเลย!"
"ตรวจประเมินด้านใน หมวดสี่เราจะแพ้หมวดอื่นไม่ได้เด็ดขาด ที่หนึ่งเราต้องคว้ามาให้ได้!"
"พจนานุกรมของหน่วยมีดเหล็ก ไม่มีคำว่ายอมแพ้และอ่อนข้อ ถ้าหมวดอื่นอยากสู้กับเรา ก็จะสู้กับพวกมันให้ถึงที่สุด!"
"เพราะมีเพียงวิธีนี้ ถึงจะฝึกฝนทหารใหม่ที่ยอดเยี่ยมกว่าเดิมออกมาได้!"
"หัวหน้า" ฉินเฟิงคิดแล้วพูด "จริง ๆ แล้วผมว่า เราไม่จำเป็นต้องไปชนกับพวกเขาโต้ง ๆ หรอก"
"หืม?"
จ้าวเผิงเฟยขมวดคิ้วเล็กน้อย
เห็นได้ชัดว่าไม่เข้าใจความหมายของฉินเฟิง
ฉินเฟิงเผยรอยยิ้ม "หัวหน้า ไม่รู้ว่าคุณเคยได้ยินคำว่า 'ความรู้สึกผ่อนคลาย' ไหม?"