"เฮ้ยๆๆ... ได้ยินตอบด้วย ได้ยินตอบด้วย!"
ที่ตีนเขา ภายในเต็นท์ที่สร้างขึ้นชั่วคราว
ครูฝึกกองร้อยปี้หย่วน พร้อมทหารใหม่กว่าสิบนาย รับผิดชอบเฝ้าอาวุธยุทโธปกรณ์อยู่ที่นี่
ข้างๆ ยังมีตำรวจนายหนึ่งที่คอยช่วยติดต่อประสานงานกู้ภัยในจุดเกิดเหตุ
ตอนนี้ เขากำลังใช้วิทยุสื่อสารความถี่สูงในมือ พยายามสอบถามสถานการณ์บนเขา
แต่ไม่ว่าจะปรับเปลี่ยนช่องสัญญาณอย่างไร วิทยุสื่อสารก็ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ เลย มีแต่เสียงซ่าๆ ของสัญญาณรบกวน
"เกิดอะไรขึ้นครับคุณตำรวจ ติดต่อไม่ได้เหรอ?"
ปี้หย่วนเดินเข้ามาทันที ถามอย่างเป็นห่วง
ตำรวจลองตบวิทยุสื่อสารสองที แต่ทางนั้นก็ยังไม่มีสัญญาณ
"อาจเป็นเพราะสภาพอากาศเลวร้ายกับพายุฝนฟ้าคะนอง ทำให้รับสัญญาณวิทยุบนเขาไม่ได้"
"เฮ้อ พายุฝนนี่มันมาไม่ถูกเวลาจริงๆ"
สิ้นเสียงพูด ข้างนอกก็มีเสียงฝีเท้าดังตึงๆๆ
เงาร่างหลายสายตัดผ่านม่านฝน วิ่งเข้ามาทางเต็นท์อย่างรวดเร็ว
"เร็ว เร็วเข้า เอาผ้าเช็ดตัวมา เร็วเข้า เอาผ้าเช็ดตัวให้พวกเขาเช็ด!"
พอกลุ่มคนวิ่งเข้ามาในเต็นท์ ปี้หย่วนก็ให้คนเอาผ้าเช็ดตัวมาให้ทุกคนทันที
แต่แล้ว เขาก็มองเห็นทหารใหม่สองคนที่ถูกหามเข้ามา
ทั้งสองคนพลาดลื่นล้มระหว่างทางขึ้นเขา โชคดีที่บาดเจ็บไม่หนักมาก
คนที่เจ็บขาคนหนึ่ง ปี้หย่วนรู้จัก
ก็คือไอ้หนุ่มหมวดหกที่ถูกแฟนทิ้งแล้วร้องห่มร้องไห่ไม่ยอมเป็นทหารนั่นเอง
โจวซั่งเฟยพับขากางเกงของหลี่เสียงคังขึ้น น่องของเขาถลอกเป็นแผลใหญ่
กลางแผลมีรอยฉีกยาวประมาณหกเจ็ดเซน ยังมีเลือดไหลซึมออกมาไม่หยุด
"อดทนหน่อยนะ!"
หัวหน้าหมวดหก โจวซั่งเฟยคว้าแอลกอฮอล์จากชุดปฐมพยาบาล เทลงบนแผลของหลี่เสียงคังทันที
ซืด...
หลี่เสียงคังเจ็บจนหน้าบิดเบี้ยว แทบจะกัดฟันตัวเองตาย
กำปั้นทุบพื้นไม่หยุด แต่ไม่มีเสียงร้องเล็ดลอดออกมาเลยแม้แต่น้อย
เป็นลูกผู้ชาย!
ทุกคนให้คำประเมินนี้ในใจ
แต่พวกเขาไม่รู้เลยว่า การเปลี่ยนแปลงและเติบโตของหลี่เสียงคังแบบทุกวันนี้ ต้องขอบคุณการแนะนำแบบย้อนศรของฉินเฟิง