"สถานการณ์คร่าว ๆ ก็ประมาณนี้ครับ......"
ที่ตีนเขา ตำรวจสองนายเล่ารายละเอียดทั้งหมดให้ฟัง
เก๋อจื้อหย่งพยักหน้า จากนั้นก็เรียกทหารใหม่ทั้งหมดมารวมตัวกัน แล้วออกคำสั่ง
"ตอนนี้มีนักศึกษา 16 คนพลัดหลงระหว่างเดินป่า ผู้บังคับบัญชาสั่งให้เราประสานงานกับตำรวจและทีมดับเพลิง ช่วยกันขึ้นเขาค้นหา"
"เดี๋ยวทุกคนวางปืนกับเป้ไว้ เอาอุปกรณ์ปฐมพยาบาลง่าย ๆ กับน้ำ แล้วเตรียมขึ้นเขาไปกับฉัน"
พูดจบ เขาก็ส่งวิทยุความถี่สูงที่ได้มาจากตำรวจให้หัวหน้าหมวดแต่ละคน
เตรียมให้ทุกคนใช้หมวดเป็นหน่วย กางตาข่ายใหญ่ที่ตีนเขา
จากล่างขึ้นบน ค้นหาพื้นที่นี้แบบปูพรม
ทหารใหม่ฝากเป้ทั้งหมดไว้กับครูฝึกกองร้อย
หยิบอุปกรณ์กู้ชีพง่าย ๆ แล้วเริ่มเดินขึ้นเขา
แถบนี้เป็นเทือกเขาต่อเนื่องกัน แถมยังเป็นป่าดิบที่ยังไม่มีใครบุกรุก
เพราะรู้ว่านี่คือนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยชื่อดังในตงไห่ ทางการท้องถิ่นเลยให้ความสำคัญกับงานกู้ภัยเป็นพิเศษ
ไม่เพียงระดมกำลังตำรวจและทีมดับเพลิงจำนวนมากขึ้นเขาค้นหา แต่ยังขอความช่วยเหลือจากกองทัพด้วย
บังเอิญทหารใหม่กำลังฝึกเดินทางไกลมาถึงใกล้ ๆ ผู้บังคับบัญชาเลยมอบภารกิจนี้ให้เก๋อจื้อหย่ง
ก็อย่างที่ว่า ตำรวจทหารครอบครัวเดียวกัน แถมยังเป็นการค้นหาชาวบ้าน ทุกคนเลยไม่ลังเลที่จะช่วย
"หัวหน้ารอง ฉันไม่ค่อยเข้าใจอะ?"
"ที่นี่ก็ไม่ใช่ที่เที่ยว บนเขาไม่มีทางเดิน ทำไมพวกเขาถึงต้องรวมกลุ่มกันมาไกลขนาดนี้เพื่อเดินป่า?"
ระหว่างทางขึ้นเขา เฉินซานสีดึงชายเสื้อฉินเฟิง ถามด้วยความสงสัย
แต่ยังไม่ทันที่ฉินเฟิงจะตอบ หลี่เจียเซิ่งก็เบ้ปากพูดขึ้นมา
"คำถามง่าย ๆ แบบนี้ต้องถามด้วย?
"ว่างจัด สันหลังยาวน่ะสิ"
หลายคนเห็นด้วยกับเรื่องนี้อย่างสุดซึ้ง
มีคนมากมายที่ว่างจนสันหลังยาว อยากหาความตื่นเต้น
ที่เที่ยวมีระบบความปลอดภัยดี ๆ ตั้งเยอะไม่ไป ดันวิ่งเข้าไปในป่าเขาลึกที่ไม่มีใครบุกรุกแบบนี้มาหาความตื่นเต้น
ถ้าเป็นพวกมืออาชีพที่ผ่านการฝึกมาว่าซะอย่าง คนพวกนี้ที่อะไรก็ไม่รู้เรื่องกันเลยดั้นด้นมาถึงนี่ เล่นบ้าอะไรกัน
ในป่าดิบที่แม้แต่คนท้องถิ่นยังไม่กล้าเข้าไปง่าย ๆ
เจอหมาป่า หมูป่า หมีดำ ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก