ดูเหมือนว่าทุกคนพอถึงวัยหนึ่งล้วนเริ่มมีความคิดอยากเกษียณแล้วใช้ชีวิตแบบนอนแผ่
งูพิษก็ไม่ได้ต่างจากคนอื่น
วัยเยาว์ที่งดงามที่สุดของชีวิต ถูกสละให้กับประเทศชาติไปหมดแล้ว
พอเจอทายาทที่เหมาะสมเข้า ก็ถึงเวลาที่ควรเริ่มคิดถึงเรื่องการเกษียณเสียที
แน่นอน สำหรับเขาแล้ว เกษียณไม่ได้แปลว่าต้องนอนแผ่เฉย ๆ
เขาสามารถใช้สองเท้าเดินทั่วแผ่นดินของชาติ ใช้ความรู้ วัฒนธรรม ประสบการณ์ และสิ่งที่เคยเห็นเคยเจอ ไปช่วยเด็ก ๆ ในพื้นที่ยากจนให้ฝ่าฟันออกจากเทือกเขาได้
ประเทศเราพึ่งจะได้กินข้าวอิ่มหนำไม่กี่ปีเอง แต่เพราะพัฒนาเร็วเกินไป ทำให้หลายคนรู้สึกว่าเราตามทันอังกฤษ แซงทันอเมริกา และไล่ตามชาติที่พัฒนาแล้วทันทีแล้ว
แต่ความจริงแล้วเรายังมีอีกหลายก้าวที่ต้องเดิน โดยเฉพาะด้านการศึกษาของเยาวชนและการพัฒนาทางวัฒนธรรม
นี่คือรากฐาน และยิ่งเป็นหัวใจของชาติ
ต่อเมื่อการศึกษาตามทันทุกด้าน รุ่นถัดไปถึงจะเข้าใจว่าอะไรคือชาติที่เข้มแข็ง กองทัพที่เกรียงไกร อะไรคือการฟื้นฟูความยิ่งใหญ่ อะไรคือการจดจำประวัติศาสตร์เพื่อก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นคง
บุคคลผู้ยิ่งใหญ่เคยกล่าวว่า "เยาวชนเข้มแข็ง ประเทศชาติก็เข้มแข็ง" ฉินเฟิงเข้ามารับผิดชอบฟาร์มเพื่อปกป้องประตูบ้าน ส่วนเขาเกษียณไปอยู่ป่าเขาปลูกต้นกล้าคน ก็ไม่เลวร้ายอะไร
งูพิษโบกมือ "เปลี่ยนหน้ากากซะ สกปรกจนดูไม่ได้แล้ว"
ฉินเฟิงยิ้ม "มีอันใหม่ เดี๋ยวเปลี่ยนให้"
"ไปยุ่งกับงานของแกเถอะ"
"ครับ"
ฉินเฟิงเปลี่ยนหมวกคลุมหัวอันใหม่สะอาด ๆ รู้สึกได้ทันทีว่าทั้งโลกสดชื่นขึ้นเยอะ