ใต้ผืนป่าลึก ในซุ้มหญ้าแห่งหนึ่ง
ฉินเฟิงเล่าเรื่องของลี่เชียนจวินและพวกนั้นให้ฟังอย่างกระชับที่สุด
ในการเล่า เขาไม่ได้พูดถึงฟาร์ม ไม่ได้พูดถึงเรื่องของหลาวฮุยกับตัวงูพิษ
เขาเรียกพวกลี่เชียนจวินว่า "ผู้มีความผิด"
และเรียกกลุ่มของพวกนั้นว่า "หนทางแห่งการชดใช้บาปด้วยตัวเอง"
แม้ฉินเฟิงจะเล่าเอื่อยเฉื่อย กำกวม คร่าว ๆ แต่หลี่เจียเซิ่งกับฉีเหมิ่งก็ยังฟังแล้วตกตะลึงไม่น้อย
ทุกคนเป็นผู้ใหญ่กันทั้งนั้น ย่อมรู้ดีว่าโลกใบนี้ไม่ได้มีแค่ขาวกับดำ มีคนดีกลายเป็นคนเลว มีคนเลวกลับใจเป็นคนดี ก็มีคนกึ่งดีกึ่งเลวปะปนอยู่
ฆาตกรที่ก่อความผิดมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน ก็อาจแถมเอื้อมือช่วยหญิงสาวที่จะโดดสะพานฆ่าตัวตายลงมาได้ พร้อมเติมความเมตตาให้อย่างเพียงพอ
หมอที่ถูกขนานนามว่านางฟ้าในชุดขาว ผู้ช่วยชีวิตคนมามากมาย ก็อาจแอบลงมือทำมืดค้านมนุษย์อยู่ใต้โต๊ะ
ธรรมชาติของคนนั้นซับซ้อน และขัดแย้งในตัวเอง ความดีหรือความเลวในช่วงหนึ่งของชีวิต แทบจะสรุปทั้งตัวตนของคนคนหนึ่งไม่ได้เลย
แต่สิ่งที่สองคนนี้ไม่คิดไม่ฝันก็คือ ในองค์กรนั้นกลับเต็มไปด้วยพวกที่เดินอยู่บนเส้นแบ่งระหว่างดีกับเลว
คนแบบนี้มักมีบุคลิกต่อต้านสังคมรุนแรง และสภาพจิตใจก็มักมีปัญหา
ปล่อยให้คนกลุ่มนี้รับการฝึกทางทหารแบบมืออาชีพ เอาอาวุธขึ้นมือ นับว่าน่ากลัวจริง ๆ เทียบเท่าระเบิดเวลาชิ้นหนึ่งเลยทีเดียว
"แต่...พวกที่เราไปช่วยรักษาความสงบในลานประหารเมื่อก่อนแล้วเจอน่ะ?" หลี่เจียเซิ่งถามด้วยความอยากรู้
"พวกนั้นไม่เหมือนกัน" ฉินเฟิงส่ายหัว "พวกนั้นเป็นฝ่ายดี"
"โอ้~"
หลี่เจียเซิ่งพยักหน้าอย่างครุ่นคิด
แต่สายตากลับพลันกวาดมองฉินเฟิงขึ้นลงอย่างห้ามใจไม่ได้
สงสัยมากว่าทำไมฉินเฟิงถึงรู้เรื่องนี้ละเอียดขนาดนี้ และสงสัยยิ่งกว่าว่าใต้หน้ากากสัตว์พวกนั้น จะมีใบหนึ่งเป็นพี่เฟิงอยู่หรือไม่?
หลี่เจียเซิ่งรู้สึกลางสังหรณ์แรงกล้าในใจว่า ฉินเฟิงต้องเป็นหนึ่งในสมาชิกพวกนั้นแน่นอน และก็เดาได้ว่าองค์กรลับนั้นเบื้องหลังต้องน่ากลัวมหาศาล บางทีอาจเทียบเท่าเสื้อกั๊กเหล็กแห่งราชวงศ์หมิง หรือแม้แต่มีฐานะสูงยิ่งกว่าเสื้อกั๊กเหล็กอีก