ในประเทศ ในห้องเรียนของโรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่ง
ไป๋หลิงสวมชุดไมโครโฟนหูฟัง ยืนอยู่บนแท่นพูดกำลังสอนภาษาอังกฤษให้นักเรียน
นักเรียนแถวหน้า ๆ ตั้งใจเรียนอย่างจริงจัง ส่วนสองสามแถวท้ายห้องกลับหลับกันกระจายทั้งแถว
ไป๋หลิงไม่เอะใจ และก็ไม่ใช่หน้าที่ที่ต้องไปเตือนพวกเขา เคารพชะตาของผู้อื่น เคารพการเลือกของผู้อื่น
เธอรู้ดีว่า นักเรียนพวกนี้ไม่ได้แค่ไม่ชอบเรียน แต่ในชีวิตประจำวันยังพอจะอธิบายได้ว่า "ขี้เกียจ ไม่คิดทำอะไร" เลยทีเดียว
แม้จะออกไปทำงานในสังคม โอกาสสูงที่จะเป็นแค่คนขอบๆ ของสังคม ทั้งชีวิตนี้คงยากที่จะมีอนาคตใหญ่หลวง
แต่กฎการทำงานของสังคมก็เป็นแบบนี้แหละ ตัวรอดคือผู้ชนะ
คนที่ยืนอยู่ยอดพีระมิดมีแค่หยิบมือเท่านั้น ส่วนคนอีกจำนวนมหาศาลแม้แต่จะเป็นใบไม้สีเขียวยังไม่ได้ พวกเขาเป็นแค่ดินเนิน
ส่วนกับนักเรียนเหล่านี้ เธอมักจะเขียนคำวิจารณ์ปลายภาคเรียนไว้แบบนี้ทุกครั้ง: หนูฉลาด แค่ไม่ค่อยถนัดการเรียน ถ้าเอาความฉลาดไปใช้ในทางที่ถูกได้......
บางทีแม้แต่ตัวเธอเองก็รู้สึกว่ามันเสแสร้ง แต่คำโกหกที่เต็มไปด้วยน้ำใจก็จำเป็นในกระบวนการสอน
"ข้อต่อไปนี้ ใครทำได้บ้าง?"
ไป๋หลิงชี้ที่ข้อสอบเติมคำบนกระดานดำ แล้วถามขึ้น
จางลี่เจวียนยกมือขึ้นอย่างกล้าหาญ และอาสาเดินขึ้นไปทำข้อนั้นเอง
เทียบกับครึ่งปีก่อนที่โดนกลั่นแกล้งจนไม่กล้าส่งเสียง หญิงสาวตอนนี้เต็มเปี่ยมด้วยความมั่นใจและความมีชีวิตชีวา
เธอไม่อ่อนแอเหมือนแต่ก่อน ไม่หดหู่ขี้ขลาด เจอการปฏิบัติที่ไม่เป็นธรรม เธอกล้าพูดปฏิเสธ คะแนนการเรียนก็ดีขึ้นเยอะตามไปด้วย
ไป๋หลิงต้องยอมรับว่า วิธีคิดของฉินเฟิงบางครั้งก็ถูกต้องจริง