"มีใครอีก...?"
กองร้อย ห้องประชุม
ครูฝึกกองร้อยปี้หย่วนทุบโต๊ะพลางตะโกนลั่น
ทันใดนั้นเอง นอกจากจ้าวเผิงเฟยแล้ว บรรดาหัวหน้าหน่วยและผู้หมวดทั้งหมดก็ลุกขึ้นยืนอย่างว่าง่าย
ปี้หย่วนจ้องพวกเขาด้วยแววตาผิดหวัง "พวกแกนี่มัน นี่มันได้เรื่องจริง ๆ! ใครสั่งให้พาลูกน้องด้วยวิธีแบบนี้ ใครสอนให้พาลูกน้องแบบนี้"
"ตีสี่กว่าก็ลากทหารใหม่มาลุกพับผ้าห่ม เที่ยงก็ไม่ให้พัก ฝึกสัตว์ยังไม่ฝึกกันแบบนี้เลย!"
"ถ้าแค่ก่อนครึ่งชั่วโมง หรือก่อนซักชั่วโมง ฉันจะไม่ว่าเลย สมองพวกแกนี่มันคิดยังไงกัน? นี่คือทหารใหม่ ไม่ใช่ทหารเก่า!"
"โดยเฉพาะพวกแกสองคน!"
ทันใดนั้น สายตาของปี้หย่วนก็จับจ้องไปที่หัวหน้าหมวดห้าและหัวหน้าหมวดหกซึ่งอยู่ทางซ้ายมือ
สองคนซวยรีบยืดอกยืนตรง เตรียมรับมือกับพายุที่จะโถมเข้าใส่
"พวกแกสองคนก็ไม่ใช่เพิ่งเคยนำทหารใหม่มาก่อน ทำไมถึงจัดการกับอารมณ์ของทหารใหม่ในหมวดตัวเอง ซึ่งเป็นเรื่องจิ๊บ ๆ แค่นี้ไม่ได้?"
"ถึงขนาดรวมตัวกันประท้วงล่ะ ประชุมหน่วยเมื่อสองวันก่อนคุยอะไรกันบ้าง เคยถามถึงความต้องการของทหารใหม่จริง ๆ หรือเปล่า?"
"ดียังดีที่ไม่มีผู้ใหญ่มาตรวจ ถ้าผู้บังคับการกรมกับผู้ตรวจการเห็นสภาพนี้เข้า พวกแกสองคนได้จบแน่! โดยเฉพาะแกนะ โจวซั่งเฟย!"
"ครูฝึก ผมรู้ว่าผมผิดแล้วครับ!" โจวซั่งเฟยรีบยอมรับผิดเร็วปานสายฟ้า
ในฐานะคนมีประวัติ ความผิดต้องหนักขึ้นอีกเท่าตัว โดนด่าเดี่ยวเป็นธรรมดา
"แกรู้อะไร รู้อะไรของแก!" ปี้หย่วนเดินมาเบื้องหน้า พ่นน้ำลายใส่หน้าเขาเป็นชุด
จากมุมของจ้าวเผิงเฟย มองเห็นละอองน้ำลายของปี้หย่วนลอยเข้าไปในรูจมูกโจวซั่งเฟยพอดี
เขาร้อง "อี๋" อย่างรังเกียจในใจ จากนั้นก็เริ่มเลียนแบบท่าทางครูฝึกในใจ
"โจวซั่งเฟย แกรู้หรือเปล่าว่าไอ้หนุ่มหมวดแกน่ะ ยังถูกขังอยู่ในห้องขังอยู่เลย"
"ตัวก็โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ทำไมยังไม่รู้จักหนักเบาอีก หรือยังอยากสร้างเรื่องให้มีคนกระโดดตึกอีกรึไง?"
'แค่แกน่ะหรือจะมาแย่งดีกับจ้าวเผิงเฟย สู้เขาได้หรือไง?'
'เขาอยู่ระดับไหน แกอยู่ระดับไหน? ไปเอาความกล้ามาจากไหนกัน นี่มันก็แค่ทำตัวเองให้ขายหน้า เจ็บตัวฟรี ๆ ทำร้ายศัตรูแปดสิบ แต่ตัวเองเจ็บแปดพันชัด ๆ!'