"อิจฉาพวกนายหมวดสี่จัง เช้าไม่ต้องตื่นเช้า กลางวันยังได้พักอีก"
ตอนนั้นเอง มีทหารใหม่หมวดห้าคนหนึ่งเดินมาตามทางเดิน และทักฉินเฟิงขึ้นก่อน
ฉินเฟิงหาวหวอด ทำท่าไม่ยี่หระ โบกมือไปมา "ก็แค่งีบไปแป๊บเดียวเอง มีอะไรเหรอ"
"ว่าแต่ พวกนายหมวดอื่นไม่ได้พักกลางวันเหรอ งีบกลางวันนี่หน่วยฝึกทหารใหม่เขาก็กำหนดมาตั้งหากไม่ใช่เหรอ?"
"พักบ้าอะไร! หัวหน้าหมวดฉันน่ะ บ้าชัดๆ..."
ทหารนายนั้นยังหันกลับไปมองอย่างระแวง ยืนยันว่าหัวหน้าหมวดไม่ได้ยิน ก่อนจะลดเสียงลงแล้วพูดต่อ
"หัวหน้าหมวดฉันนี่สมองมีปัญหา ปกติไม่ให้พวกฉันได้หยุดพักเลยสักนิด"
"เอาจริงๆ ฉันอิจฉาพวกนายหมวดสี่มากเลย เช้าตื่นได้ปกติ กลางวันยังมีเวลาพัก"
ฉินเฟิงหัวเราะร่วน ปลอบว่า "พูดอย่างนั้นก็ไม่ได้นะ หัวหน้าหมวดพวกนายก็เพื่อเร่งพวกนาย ให้พวกนายได้พัฒนายิ่งขึ้น"
"ฉันว่านะ สัปดาห์นี้ที่หนึ่งในงานธุรการต้องเป็นของพวกนายหมวดห้าแน่ๆ นั่นมันเกียรติยศนะ"
"เกียรติยศเชี่ยอะไร!"
คำพูดฉินเฟิงยังไม่ทันตกพื้น หลี่เจียเซิ่งข้างๆ ก็รีบสวนขึ้นมาทันที
"เกียรติยศกินได้รึไง? ฉันว่า หัวหน้าหมวดห้าพวกนายก็แค่ไม่มีอะไรทำ หาเรื่องพวกนายเล่นชัดๆ!"
"ก็แค่พวกนายในหมวดอารมณ์ดี ถ้าเปลี่ยนเป็นหมวดฉัน แหะๆ...คงเป็นคืนถัดไปนั่นแหละ ต้องโดนเอาผ้าห่มคลุมหัวแล้วซ้อมยับแน่!"
คำพูดยียวนของหลี่เจียเซิ่งเรียกความไม่พอใจจากทหารใหม่หมวดห้าหลายคนได้ทันที
ต่อให้หัวหน้าหมวดตัวเองจะเลวยังไง ก็ไม่ใช่เรื่องที่คนอื่นจะมาวิพากษ์วิจารณ์ได้
พวกเขาระบายได้เอง แต่นายเป็นคนนอก มีสิทธิ์อะไร?