“วิ่งเลย วิ่งเลย เร็ว เร็ว เร็ว!”
พื้นที่ค่ายทหาร สนามซ้อมฝึกแห่งหนึ่ง
ทหารเกือบหนึ่งกองร้อยกำลังลากยางรถยนต์ วิ่งอย่างสุดชีวิตบนสนามฝึก
พวกเขาพร้อมเครื่องสนามครบชุด วิ่งอย่างทรมานนัก ต่างกันเหงื่อแตกพลั่ก
คนเหล่านี้คือทหารฝีมือฉกาจ 100 นายที่ฉินเฟิงคัดเลือกมาอย่างพิถีพิถันจากทั้งกองพัน
ในจำนวนนี้ บางส่วนมาจากกองร้อยรบพิเศษ บ้างเป็นช่างชำนาญการที่มีศักยภาพเดี่ยวแกร่งกล้า และนักแม่นปืน กระทั่งมีทหารสนามแพทย์อีกสองนายด้วย
การซ้อมแข่งร่วมหลายชาติแห่งเอเชียแปซิฟิกที่กำลังจะเข้าร่วมนั้น ไม่ใช่แค่การแข่งขันศักยภาพเดี่ยวธรรมดา ๆ ตามข้อมูลในอดีตที่ผ่านมา
นี่คือการทดสอบคุณภาพทางทหารแบบรอบด้าน ที่ต้องทำเป็นทีม
ดังนั้นจึงต้องอาศัยความร่วมมือของหลายเหล่าทหาร ช่วยเหลือประสานงานกัน จึงจะมีโอกาสชนะในการแข่งขัน
ช่วงเช้าของวันนี้ ฉินเฟิงคอยกำกับดูการฝึกของทุกคนเป็นพิเศษ แม้จะได้รับใช้ชาติในสมรภูมิ ความกระตือรือร้นและฮึกเหิมของทุกคนสูงลิ่ว
แต่ไม่รู้ทำไม มองพวกเขาเหงื่อตกทั่วสนามฝึกแบบนี้ เขากลับรู้สึกตลอดว่าเหมือนขาดอะไรสักอย่าง
มันก็เหมือนกับ... อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันสอบเข้ามหาวิทยาลัย แล้วสิบวันสุดท้ายค่อยบ้าคลั่งท่องพื้นฐาน
ผลที่ได้ย่อมมีอยู่บ้าง แต่ก็น้อยนิดแทบไม่ต่าง
ช่วงพลบค่ำ กัวไห่เถากับเก๋อจื้อหย่งรายงานผลการฝึกของวันนั้นให้ฉินเฟิงฟัง
“ฉินเฟิง นี่ผลการทดสอบร่างกายของทุกคนวันนี้ กับผลการยิงปืนเป้า ดูหน่อย”
“นั่งก่อนสองคน”
ฉินเฟิงเทชาให้ทั้งสอง แล้วเริ่มตรวจดู
เขานำผลการฝึกครั้งก่อนมาเทียบกับผลการสำรวจวันนี้ พบว่าความก้าวหน้าเหมือนจะไม่ค่อยน่าพอใจ