“วาระถัดไปของที่ประชุมก็คือ พูดคุยกันเรื่องการวางกระดานกลยุทธ์ในช่วงต่อไป การปกป้องชายแดนภาคตะวันตกเฉียงใต้ กำจัดความเสี่ยงตามแนวชายแดนให้หมดจด เพื่อป้องกัน.....”
ห้องประชุมของกองทัพกลุ่ม T แน่นขนัดไปด้วยนายทหารแกนหลักทุกระดับ
ผู้ที่มียศศักดิ์ต่ำที่สุดก็ไม่ต่ำกว่าระดับกองพลน้อยเลยทีเดียว
รองผู้บัญชาการเก่อหงปินนั่งอยู่หัวโต๊ะประชุม กำลังบรรยายและชี้นำการประชุมเกี่ยวกับแผนงานช่วงต่อไป
แต่พอประชุมไปได้ครึ่งทาง นอกห้องประชุมก็เกิดความโกลาหลและเสียงทะเลาะวิวาทดังขึ้นทันที
ถึงแม้จะกันด้วยประตู แต่ก็ยังได้ยินทหารเวรด้านนอกพูดซ้ำ ๆ ว่า พวกท่านเข้าไปไม่ได้ พวกท่านเข้าไปไม่ได้ ผู้บังคับบัญชากำลังประชุมอยู่ และคำพูดแนวนี้
เก่อหงปินขมวดคิ้ว หยุดเนื้อหาการประชุมกลางคัน หันมองไปที่ประตูอย่างงงงวย
คนอื่น ๆ ก็หันศีรษะมามองไปยังประตูกันทั้งห้อง
มีเพียงผู้บัญชาการกองทัพเว่ยซานเหอ กับผู้บังคับการกองพลน้อยลวี่ฉงเท่านั้น ที่มองหน้ากันไกล ๆ อย่างรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี แล้วก้มหน้าต่ำที่สุดเท่าที่จะทำได้
ของแบบนี้ ถึงเวลาก็ต้องมาถึงอยู่ดี.....
โครม!
ทันใดนั้น ประตูห้องประชุมก็ถูกใครสักคนเตะจนเปิดแหวก
ขณะที่ทุกคนตกตะลึง กำลังคิดว่าใครกันที่กินใจเสือหน้าเสือเข้าไป ถึงกล้าเตะประตูห้องประชุมหลักของกองทัพภาค?
รองผู้บัญชาการของกองทัพกลุ่ม H และกองทัพกลุ่ม Q สองคน ก็เดินเข้ามาอย่างเดือดดาล พร้อมด้วยผู้บังคับการกองพลและผู้บังคับการกองพลน้อยฝูงใหญ่ตามหลังมา
“มองอะไรกัน มองอะไรกัน ไม่เกี่ยวกับพวกแก!”
รองผู้บัญชาการเพียงคนเดียว แรงกดดันอาจยังไม่ถึงขนาดนั้น