"เฉินซานสี แกนี่มันใจกล้านะ ถึงกับขโมยกินอาหารสุนัขทหาร!"
จ้าวเผิงเฟยเขี่ยขาเฉินซานสีไปหนึ่งที ก่อนจะบิดหูเขาแรง ๆ
"หัวหน้า เจ็บ ๆๆ หูจะหลุดแล้ว หูจะหลุด..."
เฉินซานสีเหมือนลูกหมาตัวน้อยที่ถูกหิ้วกลางอากาศ อ้อนวอนไม่หยุด
หลี่เจียเซิ่งที่ดูอยู่ข้าง ๆ เห็นภาพนี้แล้วรู้สึกสะใจสุด ๆ สมใจสุด ๆ
บัดซบเอ๊ย แกขโมยกินก็แค่ขโมยกิน แต่ดันกล้าใช้ชื่อฉันนี่นะ!
ดีนะที่หัวหน้าตาสว่าง ไม่งั้นฉันคงเป็นแพะรับบาปแทนไปแล้ว!
"รู้จักผิดหรือยัง?"
"รู้จักแล้ว รู้จักแล้ว ฉันไม่กล้าอีกแล้ว..."
จ้าวเผิงเฟยส่งเสียงฮึ่มเย็น ๆ แล้วปล่อยมือจากเฉินซานสี
มองหูแดงเถือกของเฉินซานสี ฉินเฟิงก็กลั้นไม่อยู่พลางหลุดเสียงหัวเราะออกมา
สมน้ำหน้า คราวหน้าลองดูอีกซิว่าจะกล้ามั้ย
เฉินซานสีลูบหูตัวเอง ทำหน้าน่าสงสารพลางสารภาพผิด "หัวหน้า ฉันรู้แล้วว่าผิด ไม่น่าขโมยกินของของจ่าฝูงสุนัข คราวหน้าฉันไม่กล้าอีกแล้ว"
"ยังมีคราวหน้าอีก?" จ้าวเผิงเฟยยกมือขึ้นมา เฉินซานสีก็รีบใช้ท่าโต้กลับทันที ทำเอาขนลุกไปทั้งตัว
จ้าวเผิงเฟยเห็นเจ้าหนูนี่เข้าสู่ฟอร์มตั้งรับแล้ว เลยลดมือลง และดุเขาด้วยน้ำเสียงดุดัน
"ฉันบอกแกนะ อย่าคิดว่าวิ่งสามกิโลได้ที่สองแล้วฉันจะไม่ลงโทษแก"
"แกรู้รึเปล่าว่าหมาตัวนั้นเป็นเพื่อนสนิทเก่าของเสนาธิการเรา?"
"รู้จักไปหาเรื่องเสนาธิการ แกรน่าเบื่อขนาดนี้แล้วรึ!"
เฉินซานสีทำหน้าทุกข์ใจพร้อมหดหู่ แก้ตัวไม่หยุด
แต่ที่สำคัญคือเขาเองก็ไม่รู้ว่ามันเป็นหมาของเสนาธิการ
ถ้ารู้ตั้งแต่แรก เขาคงแอบกินน้อยกว่านี้หน่อย
ตอนแรกนึกว่าทำผลงานได้ดีแล้วจะรอดตัวไปได้ ไม่คิดว่าสุดท้ายก็หนีไม่พ้น