ตอนนี้ นายทหารเสนาธิการสวี่รู้สึกร้อนผ่าวบนใบหน้า
ด้วยความสามารถของเขา การวิ่งให้ต่ำกว่า 11 นาทีก็ยังทำได้สบาย ๆ
นึกว่าจะมาโชว์เหนืออวดเบ่งได้ง่าย ๆ แต่ดันพลาดท่าเสียเอง
แพ้ให้กับ... ไม่ใช่ ไอ้พวกทหารใหม่สองคน!
ขายหน้าสุด ๆ นี่มันขายหน้าที่สุด!
"นายคือฉินเฟิงใช่ไหม!"
นายทหารเสนาธิการสวี่เดินมาหยุดตรงหน้าฉินเฟิง จ้องเขม็ง "ฉันจำนายได้แล้ว ไอ้หนุ่มนี่ใจถึงดี! ทหารใหม่กล้ามาเล่นตุกติกกับนายทหาร นาย..."
"คุณจะจำเขาไปทำไม? ผมเป็นหัวหน้าของเขา!"
ยังไม่ทันที่ฉินเฟิงจะตอบ จ้าวเผิงเฟยก็ยืนขวางราวกับภูผา
วินาทีนั้น เขาเข้าใจอย่างถ่องแท้ ว่าทำไมหัวหน้าถึงได้ชื่อว่าเป็น "แม่ของทหาร"
"นี่คือทหารใหม่ที่นายฝึกมา?"
"ใช่ผมฝึกแล้วไง?"
"นายสอนทหารใหม่ในหน่วยให้เล่นแง่ ใช้เล่ห์เหลี่ยมแบบนี้รึไง?"
"บ้า! ใครเล่นแง่กันวะ พูดจาให้มันดี ๆ หน่อย!"
เผชิญหน้ากับนายทหารยศร้อยเอกที่สูงกว่าเขาหลายชั้น จ้าวเผิงเฟยตาเบิกกว้าง ไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย
ทหารของฉัน ถึงจะทำผิด ฉันก็จะเป็นคนสั่งสอน!
ไม่ใช่หน้าที่ของคนนอกอย่างแกที่จะมาพูดจา!
ยิ่งไปกว่านั้นในสายตาของเขา ฉินเฟิงไม่ได้ผิดอะไรเลย เป็นเพราะหมอนั่นโง่เอง!
เมื่อเห็นว่าบรรยากาศเริ่มตึงเครียด เสียงกระแอมไอก็ดังขึ้นทันใด
"ทำอะไรกัน? ทำอะไรกัน?"
ฝูงชนหลีกทางให้ ซุนเฉวียนเสนาธิการค่อย ๆ เดินเข้ามา
เขาจ้องมองนายทหารเสนาธิการสวี่ก่อน "ฝีมือสู้ไม่ได้ แพ้แล้วก็แพ้ไป ยังจะคิดข่มเหงรังแกทหารใหม่ คิดบัญชีภายหลังอีกหรือ?"
"รายงานเสนาธิการ ผมไม่ยอม!"
"ไม่ยอมอะไร?"
"ผม ผม..."
นายทหารเสนาธิการสวี่พูดไม่ออก น้ำเสียงก็ค่อย ๆ ลดลง
เขาคิดว่าฉินเฟิงใช้วิธีต่ำ ๆ ชนะตน เป็นการไม่สมศักดิ์ศรีจริง ๆ
ถ้าให้วิ่งอีกครั้ง เขามั่นใจเต็มร้อยที่จะขยี้ฉินเฟิงให้ราบคาบ
แต่ถึงวิ่งใหม่อีกครั้ง แล้วยังไง?
ต่อให้วิ่งชนะ เขาก็ยังเป็นผู้พ่ายแพ้อยู่ดี