"ครูฝึกครับ ผ...ผมปวดเอว..."
"ยกออกไป ยกออกไป"
"ครูฝึกครับ ผมหักฟันหลุดสองซี่..."
"กลับไปฝังกับหน่วยเดิมของพวกแก ให้เขาออกค่ารักษา"
"ครูฝึกครับ แขนผมเหมือนจะหลุด..."
"อดทนหน่อย"
หลี่เฟยเดินเข้าไป บีบแขนอีกฝ่ายไว้ แล้วออกแรงกระชากทีเดียว
โกร๊กหนึ่ง แขนของอีกฝ่ายหลุดจากกระดูกหนักกว่าเดิม
เมื่อเห็นสภาพท่าน้ำตาไหลพร่านั้น หลี่เฟยรู้สึกอึดอัด จึงโบกมือให้เจ้าหน้าที่กายภาพเข้ามาช่วยจัดการแทน
ในห้องระเบิดซอกปรัก โต๊ะเก้าอี้แตกกระจายเต็มพื้น แม้แต่โครงเตียงยังบิดเบี้ยวหนัก จะเห็นได้ว่าพวกนั้นลงมือหนักแค่ไหน
จนตอนนี้ ในห้องยังมีบางคนที่หมดสติไม่ได้สติ แต่เปลพยุงไม่พอ ต้องหาคนมาช่วยกันประคองหน้าหลังออกไป
ออกมาถึงลานบ้าน เมื่อเห็นผู้บาดเจ็บหน้าตาบวมช้ำนับสิบคน หลี่เฟยรู้สึกแย่ในใจยิ่งนัก เพราะทุกคนนี้คือผลงานที่พวกเขาฝึกฝนมาด้วยความตั้งใจเกือบสองเดือน
แต่ในมือของพวกฟาร์ม กลับดูเหมือนกระดาษปิดทอง ไม่มีทางรับมือได้เลย
โดยเฉพาะเมื่อเห็นหลงเทียนเหย่ลูกพี่ลูกน้องของตัวเองถูกตบตีจนหน้าบวมเป็นหัวหมู
หัวใจของเขาเย็นเฉียบไปทั้งดวง...
หลี่เฟยเดินออกจากลานด้วยความโกรธ เดินไปยังร้านขายของชำไม่ไกลนัก
เลื่อนม้วนประตูเหล็กขึ้น ก็ตกใจที่พบว่าฉินเฟิงกับพวกกำลังนั่งกินหม้อไฟรวมกันอยู่
คุยกันหัวเราะกัน ยังดื่มเบียร์ ไม่มีความรู้สึกผิดแม้แต่น้อย!
"พวกแก...พวกแกมันเกินไปแล้วนะ!"
"มาๆ ๆ ให้ตะเกียบเพิ่ม"
เล่าฮุยหยิบชุดช้อนส้อมมายื่นให้
หลี่เฟยโกรธจริง ๆ แล้ว: "นี่มันเรื่องตะเกียบเพิ่มหรือไง? ตกลงกันว่าจะฝึกทหารใหม่ แค่จุดๆ พอ แล้วนี่มันฝึกแบบนี้เหรอ?"
ฉินเฟิงโบกมือ: "ใจเย็นๆ น่า มา นั่งกินด้วยกันหน่อย แกเอาน้ำมันจิ้มหรือซอสงา?"