“ย่างแกะนึ่ง หางกวางย่าง เป็ดย่างปิ้งไฟ......”
ภายในห้องนอน ดังเสียงกรนกันระงม
สมาชิกฝึกที่เหนื่อยล้ามาทั้งวันต่างหลับใหลกันตั้งแต่เนิ่น ๆ
แต่ก็มีบางคนที่นิสัยการนอนไม่ค่อยดี ไม่ใช่แค่ขบฟดขณะหลับ ยังพูดจาในฝันอีกด้วย
ตอนนี้ เฉินจื่อหลงกำลังฝันถึงอาหารอร่อย ๆ พูดจาไปพลางก็ไหลน้ำลายยืด
หลงเทียนเหย่ที่นอนอยู่ข้าง ๆ รำคาญจะขาดใจตาย ท้องก็โหว่อยู่แล้ว ยังต้องฟังเฉินจื่อหลงเม้าธ์ชื่อเมนูอยู่ตรงนี้ ท้องยิ่งหิวจนร้องคุรก
“อยากกิน เขนกเกลือพริกไทย กุ้งเกลือพริกไทย เกลือพริกไทย ค้อน.....”
“กิน ๆ ๆ กินจนตายเลยไป!”
หลงเทียนเหย่กอดท้องนอนแปลงกายไปมาบนเตียง บ่นว่ากล่าวเบา ๆ ด้วยความหงุดหงิด
เขาลุกนั่งขึ้น มองไปรอบ ๆ ยืนยันว่าทุกคนหลับหมดแล้ว
จากนั้นจึงระมัดระวังควานหาขนมปังก้อนหนึ่งออกมาจากใต้ที่นอน
เรียกว่าขนมปัง แต่จริง ๆ คือขนมปังนึ่งที่บี้แบน
ตอนกินข้าวกลางวัน เขาตั้งใจเผื่อไว้ กลัวตอนกลางคืนจะไม่อิ่ม จึงแอบซ่อนขนมปังนึ่งไว้ในกระเป๋าก้อนหนึ่ง ตอนนี้พอดีใช้เป็นมื้อดึกได้
แต่เพียงกำลังจะกัดลงไป เฉินจื่อหลงบนเตียงข้าง ๆ ก็สูดจมูกฟุด ๆ ท่าทางเหมือนได้กลิ่นขนมปังนึ่ง
หลงเทียนเหย่ตกใจจนรีบเอาของกินซ่อนเข้าอก แกล้งทำเป็นหลับ รอดพ้นวิกฤตไปได้อย่างหวุดหวิด
เขาเลยดันผ้าห่มคลุมหัว วางแผนจะแอบแกล้งหลับแบบนี้ไปเรื่อย ๆ
แต่วินาทีต่อมา เสียงนกหวีดแหลมก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน
บี๊ บี๊บี๊บี๊——
ยาวหนึ่ง สั้นห้า เสียงประกาศรวมพลฉุกเฉิน!
ทุกคนที่ยังหลับอยู่แทบสะท้อนตามสัญชาตญาณ พุ่งลุกขึ้นจากเตียงในทันที
หลงเทียนเหย่ที่ยังไม่หลับจึงตอบสนองเร็วที่สุด แต่ยังไม่ทันที่ทุกคนจะได้แต่งตัว
หน้าต่างก็ถูกกระป๋องเหล็กทุบแตก ระเบิดควันสี่ห้าลูกถูกโยนทิ้งเข้ามาจากด้านนอก