จินหลิง สถาบันวิจัยเทคโนโลยีชีวภาพแห่งหนึ่ง
ในห้องปฏิบัติการระดับสูง ศาสตราจารย์ชราผู้หนึ่งสวมชุดป้องกันตัวครบชุด
ภายใต้การช่วยเหลือของผู้ช่วยสองคน กำลังศึกษาโครงสร้างเซลล์บนแผ่นตัดชิ้นเนื้อ
เติมสารเคมีเฉพาะทาง แยกด้วยเครื่องแยกสาร แช่ลงในน้ำอิเล็กโทรไลต์ที่เตรียมไว้พิเศษ แล้วรอเงียบ ๆ สิบสองชั่วโมง
เมื่อจบขั้นตอน ใช้โปรตีนจากนมเพื่อทำความสะอาดผิวของตัวอย่างอย่างระมัดระวัง แล้วถือตัวอย่างเข้าไปยังห้องสังเกตการณ์ที่มืดสนิท เพื่อบันทึกภาพผลที่ได้
ขั้นตอนเช่นนี้ นับตั้งแต่กลุ่มวิจัยเริ่มงานชิ้นนี้ ก็ได้ทำซ้ำมาไม่รู้กี่ครั้งแล้ว
แต่ทุกครั้งล้วนจบลงด้วยความล้มเหลว สรุปได้เพียงข้อเดียวคือ
ตัวอย่างที่ส่งมานั้น มีข้อมูลดีเอ็นเอที่ซับซ้อนและหลากหลายอย่างมหาศาล
พูดง่าย ๆ ก็คือ ตัวอย่างนี้บรรจุ "มนุษย์" สารพัดชนิดเอาไว้ และจากการตรวจอย่างละเอียด ช่วงอายุของดีเอ็นเอทุกตัวไม่เกินสิบสองขวบ
นอกห้องสังเกตการณ์ ศาสตราจารย์กู้นั่งอยู่บนเก้าอี้ เหนื่อยล้าจนเผลอหลับไป ทั้งทีมต้องอดตาหลับต่อเนื่องมาเกือบหนึ่งสัปดาห์เพื่อโครงการนี้
ก็เพียงเพราะฝ่ายบนสั่งว่า ต้องไขโครงสร้างภายในของเคมีภัณฑ์นี้ให้ได้โดยเร็วที่สุด จนได้สมการโมเลกุลออกมา
เพียงเท่านี้ งานวิจัยขั้นต่อไปถึงจะเริ่มได้ และก้าวเข้าสู่ขั้นการทดลองจริง
ฉะนั้น งานขั้นแรกนี้จึงสำคัญยิ่ง
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ประตูห้องสังเกตการณ์ถูกเปิดออก ผู้ช่วยทั้งสองเดินออกมาจากด้านใน ศาสตราจารย์กู้ก็ลืมตาจากการพักสั้น ๆ พอดี