“คนล่ะ?”
“เห็นผู้ตรวจการฉินไหม?”
“หูหยวน เห็นผู้ตรวจการฉินเดินไปทางไหนรึเปล่า”
ลานจัตุรัสแดง กำลังจะเริ่มซ้อมใหม่อีกรอบ
โหวไห่เฟิงนึกไม่ถึงว่าจะหาฉินเฟิงไม่เจอเอง ทำเอาเครียดหนัก
หูหยวนตอบว่า “ผู้ตรวจการฉินออกไปข้างนอกแบบรีบร้อนเลย ดูท่าจะมีธุระด่วนอะไรสักอย่าง”
โหวไห่เฟิงรำคาญหนัก “ธุระอะไรจะด่วนยิ่งกว่าซ้อมพาเหรดอีกล่ะ”
เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาฉินเฟิงซ้ำ ๆ แต่ปลายสายไม่มีใครรับเลยสักครั้ง
“ชะมัด อายุยังน้อยขนาดนี้ ก็จริง......”
โหวไห่เฟิงวนไปวนมาอยู่ในความเครียด ฉินเฟิงเป็นผู้ถือธงของขบวน หัวใจของหน่วยเกียรติยศ
จะหนีไปตอนนี้ นี่มันจะเอาชีวิตเขาหรือไงกัน
เขาโล่งอกที่ยังไม่ได้ยื่นข้อเสนอลับ ๆ ไปก่อน ไม่งั้นก็ไม่รู้จะเก็บงานยังไง!
โหวไห่เฟิงถาม “ตอนที่เขาออกไป บอกอะไรไว้ไหม ว่าไปทำอะไร จะกลับเมื่อไร”
หูหยวนส่ายหัว “ไม่ครับ”
โหวไห่เฟิงจับหัวตัวเอง รู้สึกราวกับตกจากฟ้าลงมากระแทกพื้น ไม่มีทางเลือก ต้องดันจางเหว่ย์จากท้ายแถวขึ้นมาใหม่
เมื่อรู้ว่าฉินเฟิงหายตัวไปเฉย ๆ จางเหว่ย์ที่ได้กลับมายืนตำแหน่งถือธงอีกครั้งตื่นเต้นสุดขีด
เมื่อมือได้กอดกล้ามธงอีกครั้ง เมื่อได้ยืนอยู่หัวแถวของขบวนอีกครั้ง ราวกับทุกอย่างกลับมาหาเขาทั้งหมด
การซ้อมเริ่มขึ้น ขบวนเดินวนรอบจัตุรัสแดงตามลำดับ โหวไห่เฟิงในฐานะผู้อำนวยการรวมก็เดินตามขบวนตามเคย
แต่ยิ่งดู คิ้วของเขายิ่งขมวดแน่น......