ครูหัวหน้าทีมทิ้งตัวลงบนเปลวเพลิงโดยไม่คำนึงถึงชีวิตตัวเอง พยายามใช้ร่างกายดับไฟที่ไหลทะลักเข้ามาจากภายนอก
ในสถานการณ์แบบนี้ เสียงใหญ่เพียงเล็กน้อยก็อาจดึงดูดความสนใจของคนร้ายติดอาวุธด้านนอกได้
และการใช้ร่างกายดับไฟ ก็เป็นวิธีที่เร็วที่สุดและได้ผลที่สุดเท่าที่เขาจะนึกออกในพริบตานั้น
ผลก็คือ อกของเขาถูกเปลวไฟลนไหม้ทันที เจ็บปวดราวกับเสียดายฟ้า แต่เขาก็ไม่กล้าส่งเสียงร้องออกมา
โชคดีที่ฉีเหมิ่งดึงตัวเขาขึ้นจากพื้นอย่างรวดเร็ว และร่วมกับอู่จิ้นถอดเสื้อคลุมมาคลุมทับตัวเขา จึงดับไฟบนตัวครูได้สำเร็จ
แต่เพียงชั่วเวลาเท่านั้น เสื้อหน้าอกของครูก็ถูกไฟเผาเป็นรูรังผึ้ง ทั้งหน้าอกและแขนก็มีบาดแผนน้ำร้อนลวกและไฟไหม้ต่างกันไป
ช่วงเวลาเดียวกันนั้น ผู้ฝึกคนอื่นก็พุ่งเข้ามาช่วยกัน ใช้เสื้อผ้าของตัวเองอุดรอบประตู ป้องกันไม่ให้เปลวไฟที่ลุกไหม้ไหลตามรอยประตูเข้ามา
"ครู ครู ไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ" ฉีเหมิ่งถามเสียงต่ำอย่างกระวนกระวาย
"ไม่...ไม่เป็นไร" ครูใช้เวลาครึ่งวันจึงฟื้นตัวได้ แต่ผิวที่ถูกลวกก็ยังทำให้ใบหน้าบูดบี้ด้วยความเจ็บปวด
"ที่นี่...อยู่ต่อไม่ได้แล้ว ต้องรีบออกไป ไม่งั้นโดนเผาทั้งเป็นแน่......"
"และก็ต้อง...ต้องตามหาซุนเฉินกับอีกสองคนให้เจอ ไม่ได้อนุญาตให้พวกเขามีอันตราย......"
ครูหัวหน้าทีมนามสกุลเทียน เรียนปริญญาตรีที่มหาวิทยาลัยวิศวกรรมทหารบก ต่อมาเรียนปริญญาโทที่วิทยาลัยบัญชาการทหารบก ด้วยผลการเรียนดีเยี่ยมจึงได้อยู่ทำงานด้านการศึกษาในโรงเรียนนายร้อยต่อเนื่องมา
ชีวิตราชการทหารส่วนใหญ่ของเขาผ่านไปบนแท่นบรรยาย วันที่ได้ลงปฏิบัติการจริงกับทหารหน่วยหน้าแทบไม่มี
แม้กระทั่งฝีมือการยิงปืนและสมรรถภาพร่างกายพื้นฐานของเขา ก็ยังสู้พวกทหารใหม่ไม่ได้