“ยินดีด้วยๆ!”
“ยินดีด้วยผู้บังคับการกองพลน้อยหม่าน แสดงความยินดีด้วย!”
“ฝ่ายน้ำเงินมืออาชีพของพวกนายในที่สุดก็ได้แพ้สักที นับเป็นเรื่องน่ายินดียิ่ง น่ายินดียิ่ง!”
หน้าศูนย์อำนวยการซ้อมรบของผู้มาร่วมประชุมถอดบทเรียน หม่านสงจื้อเพิ่งมาถึงก็รู้สึกอยากหนีกลับไปเสียแล้ว
ฝ่ายน้ำเงินชนะมากเกินไป ผลคือทำให้เกิดศัตรูมากเกินไป
การซ้อมรบครั้งนี้ ฝ่ายแดงชนะฝ่ายน้ำเงินด้วยคะแนนนำเพียงเล็กน้อย สำเร็จในการล้มหม่านสงจื้อเป็นครั้งแรก จบสถานะฆ่าฟันไม่มีเหลือของเขา
ผลคือคนที่เคยโดนฝ่ายน้ำเงินเล่นงานมาก่อน ต่างพากันมาแซวเย้ยหยัน
มีบางคนถึงกับปล่อยเสียงปรบมือให้เสียงฮือ ล้อว่าผู้บังคับการกองพลน้อยหม่านหุ่นดีนัก ถามว่าเขาได้ฝึกมาหรือเปล่า?
เฮ้ย ความสนใจของพวกนี้เป็นพัฒนาการที่บกพร่องหรือเปล่าวะ?
หม่านสงจื้อไม่อยากสนใจพวกเขาเลยจริง ๆ ได้แต่แอบเข้าไปหลบในห้องพักของผู้อำนวยการใหญ่
ต่อจากนั้น ตัวแทนฝ่ายแดงอย่างลวี่ฉง ฉินเฟิง หยวนเฟิง นายทหารผู้บังคับบัญชาชั้นสูงหลายคนก็เดินทางมาถึง
พวกเขาเพิ่งลงจากรถ ก็ถูกคนจำนวนมากเข้าหาอย่างคึกคัก
กระทั่งมีนักข่าวจากหนังสือพิมพ์กองทัพถึงสองคน อยากสัมภาษณ์พวกเขา ให้พูดถึงความรู้สึกหลังชัยชนะ
ลวี่ฉงดึงฉินเฟิงมาเปิดหน้า บอกว่าใครอยากสัมภาษณ์ให้ไปสัมภาษณ์เขา แล้วยังบอกด้วยว่าสงครามครั้งนี้ชนะได้ล้วนเป็นความดีความชอบของเขา
ต่อหน้านักข่าว ฉินเฟิงขอบคุณพ่อแม่ครอบครัว ผู้บังคับบัญชาในหน่วย และเพื่อนร่วมรบเป็นอันดับแรก
เขากล่าวว่า “ฝ่ายแดงที่ชนะได้นั้น ขึ้นอยู่กับความพยายามร่วมกันของนายทหารและพลทหารทุกคน ไม่ใช่ความดีความชอบส่วนตัวของผม”