ตึก ตึก ตึกตึก.....
ตีห้าตอนเช้า ในห้องเช่าที่พื้นเต็มไปด้วยก้อนกระดาษและกลิ่นอับจางๆ
หลิวเฉียง มนุษย์เงินเดือน ใส่กางเกงขาสั้นหลวมโพรก นั่งยองๆ บนเก้าอี้เกมเมอร์
คาบบุหรี่หงถาซานไว้ที่มุมปาก ยืดคอ หรี่ตามองจอคอม
[หน้าตาก็ขี้เหล่ ฝีมือการแสดงก็ห่วยแตก แต่กล้าออกมาเล่นหนัง? ต้องนอนกับผู้กำกับหรือโปรดิวเซอร์แน่ๆ!]
[เพื่อนฉันคนหนึ่งทำงานในกองถ่าย บอกว่าดาราสาวคนนี้ชีวิตส่วนตัวไม่เรียบร้อยสุดๆ แถมยังเลี้ยงหนุ่มหน้าเด็กไว้ตั้งยี่สิบกว่าคน......]
หลิวเฉียงคาบบุหรี่ จินตนาการล่องลอย พิมพ์คีย์บอร์ดเปะปะรัวๆ
ไม่นาน หน้าต่างข้อความของเขาก็เดือดเป็นไฟ
ส่วนใหญ่เป็นแฟนคลับของดาราสาวคนนั้นที่เข้ามาด่าเขา
ที่เหลือคือชาวเน็ตขี้เผือกที่มาขอรู้ความจริง
หลิวเฉียงดีดขี้บุหรี่ หยิบกระทิงแดงบนโต๊ะขึ้นมาจิบอึกหนึ่ง รู้สึกสดชื่นสุดๆ
จากนั้นเขาก็ค้นหาเหยื่อรายใหม่ในเวยปั๋วต่อ
ไม่นานก็เจอบล็อกเกอร์ที่ชอบโชว์ชีวิตประจำวัน
รูปภาพอาหารหรูหรา รถดัง นาฬิกาแบรนด์เนม ยั่วยวนตาจนพร่าพราย
ชีวิตสุดอลังการพวกนี้ ทำให้มนุษย์เงินเดือนกระจอกอย่างเขาที่ได้เดือนละสองพันห้า ทั้งอิจฉาและเคืองสุดขีด
[เฮ้ย! กินสเต๊กเน่าๆ ขนมปังแย่ๆ ยังกล้าลงเน็ต ไม่อายบ้างเหรอ? กาแฟนั่นมันดีตรงไหน ก็แค่นมถั่วเหลืองบ้านเราไง!]
[ถามว่าฉันยุ่งไหม? ยุ่งกับฉันเหรอ?]
[ไม่ใช่! ยุ่งได้หรือไม่ได้ ติหน่อยไม่ได้เหรอ? แค่นายขับเบนซ์อีคลาสห้าแสนกว่า แล้วทำเป็นเก่งอะไรนักหนา? เคยเห็นรถหรูไหม รู้จักมายบัค รู้จักลัมโบร์กินีหรือเปล่า?]
[เชี่ย ครอบครัวนายมีมายบัคจริงๆ ด้วย? ขโมยรูป แน่นอนว่าขโมยรูปจากเน็ต เก่งจริงก็ทำท่าชูนิ้วขึ้นมาหกนิ้วบนเบาะคนขับสิ......]