"รายงานผู้บังคับการกรม แนใจไหมว่าคุณเอาเรื่องนี้มาเล่าให้ผมฟังตั้งแต่แรกได้!"
ชิวเหรินเจี๋ยด่าไปเป็นสิบนาที ปากแห้งคอแห้งไปหมดแล้วถึงหยุด
และตอนนี้ เก๋อจื้อหย่งก็ได้แต่ก้มหัวยอมรับผิดแต่โดยดี
"ผู้บังคับการกรม หนึ่งคนทำหนึ่งคนรับ..."
ทันใดนั้น ปี้หย่วนก็ก้าวออกมาข้างหน้าก้าวหนึ่ง ยืนออกมา
มองครูฝึกกองร้อยที่ยอมเสี่ยงเพื่อตน เก๋อจื้อหย่งรู้สึกซาบซึ้งใจมาก
เพื่อนยาก เจ๋งจริง! เป็นคนมีน้ำใจ!
แต่เรื่องนี้ ไม่จำเป็นต้องให้นายมารับแทน!
"กรม..."
เก๋อจื้อหย่งยังพูดไม่ทันจบ ปี้หย่วนก็ชี้นิ้วมาแล้ว
แล้วยังเขยิบไปอีกก้าวหนึ่ง พูดอย่างเด็ดเดี่ยวเพื่อตีตัวออกห่าง
"ผู้บังคับการกรม เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับผมแม้แต่นิดเดียว จะลงโทษก็ลงโทษเก๋อจื้อหย่งคนเดียวเถอะครับ!"
"เรื่องนี้ เป็นความสะเพร่าของเขาล้วน ๆ!"
ให้ตายสิ!
เก๋อจื้อหย่งตกใจ ลูกตาแทบถลน
ฉันไว้ใจนายแท้ ๆ แต่นายดันเอาฉันลงหม้อ!
เขารีบแก้ตัว: "ผู้บังคับการกรม เรื่องนี้ผมยอมรับว่าผมสะเพร่าจริง ๆ ผมไม่ควรพอได้ข้อมูลการฝึกของกองพันปฏิบัติการพิเศษแล้วได้ใจ ประมาทจนปล่อยให้ทหารใหม่กลับคนเดียว..."
เก๋อจื้อหย่งจงใจเน้นคำว่า "ข้อมูลการฝึกของกองพันปฏิบัติการพิเศษ" เป็นพิเศษ
หวังจะใช้ข้อนี้มาลบล้างความผิดสักเล็กน้อย
แต่ชิวเหรินเจี๋ยไม่กินเส้นนี้เลย ถึงกับโมโหจนทุบโต๊ะ
"นั่นมันข้ออ้าง! ทั้งหมดคือข้ออ้าง!"
"ข้อมูลเมื่อไหร่ก็เอาคืนมาได้ไม่ใช่เหรอ? ให้ใครไปเอาก็ได้?"
"แถม นานเอาเอกสาร จะพาทหารใหม่ไปด้วยทำไม?"
"ระหว่างฝึกทหารใหม่ห้ามใครออกนอกหน่วยโดยพลการ ตอนนี้นายแหกกฎระเบียบหน่วยอย่างชัดแจ้ง ฉันต้องลงโทษทางวินัยนายสักข้อสองข้อถึงจะสมควร!"
"ผู้บังคับการกรม ผมรู้แล้วว่าผิด!"
เก๋อจื้อหย่งเถียงไม่ออก ได้แต่ยอมรับผิดแต่โดยดี
ระหว่างที่ปี้หย่วนกำลังแอบดีใจที่ตนไม่ต้องโดนหางเลขไปด้วย
สายตาคมกริบของชิวเหรินเจี๋ยก็กวาดมาทันที
"แล้วนายอีกคน!"
"หา?" ปี้หย่วนอึ้ง
"นายเป็นครูฝึกกองร้อยได้ยังไง?" ชิวเหรินเจี๋ยพ่นน้ำลายใส่หน้าเขาเต็ม ๆ
"ให้มานายมาตรวจงานหน่วยฝึกทหารใหม่ นายก็ตรวจกันแบบนี้?"
"เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ทำไมเมื่อวานไม่รายงาน ถึงเพิ่งมาบอกฉันตอนนี้?"
"ผม ผม..." ปี้หย่วนไม่มีข้อแก้ตัว