"บ้าเอ๊ย!"
ในห้องน้ำ หัวหน้าหมวดสามโดนหมัดเข้าที่หน้า หงายหลังล้มลงไป
ยังไม่ทันลุกจากพื้น จ้าวเผิงเฟยก็พุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อเขา ดึงขึ้นมาจากพื้น
แน่จริงแกพูดเมื่อกี้อีกทีสิ พูดอีกที!
เฮ้ย ฉันแค่ล้อเล่นเอง แก...
"จ้าวเผิงเฟย แกทำอะไรน่ะ?"
"ปล่อย ปล่อยหัวหน้าหมวดสามเดี๋ยวนี้!"
พวกทหารเก่าได้ยินเสียงก็รีบวิ่งเข้ามา เห็นแบบนั้นก็รีบแยกทั้งสองคนออก
หยางไคเฟิง หัวหน้าหมวดหนึ่ง มองทั้งคู่ด้วยความโกรธ "พวกแกจะทำอะไรกัน? ผู้หมวดกับครูฝึกกองร้อยเพิ่งออกไป พวกแกก็ตีกันเองในค่าย ในห้องน้ำเนี่ยนะ?"
"พวกแกยังมีปัญญาทำตัวเป็นหัวหน้าหมวดกันอยู่ไหม ห๊ะ?"
"ก็ไอ้เวรนี่มันลงมือก่อน!" หัวหน้าหมวดสามกุมจมูกที่เลือดไหล พูดอย่างเดือดดาล
"ก็ใครใช้ให้แกปากเสียล่ะ!" จ้าวเผิงเฟยยังอารมณ์ขึ้นสุดๆ
ขนาดทหารเก่าสองสามคนยังแทบจะรั้งเขาไว้ไม่อยู่
หยางไคเฟิงไม่ใช่คนโง่ ถึงปกติจ้าวเผิงเฟยจะชอบอวดเก่งไปหน่อย แต่ปกติอารมณ์ดีมาก
ที่ทำให้เขาควบคุมตัวเองไม่ได้ขนาดนี้ หัวหน้าหมวดสามต้องพูดอะไรที่แรงมากแน่ๆ
"แกพูดอะไรออกไปกันแน่?" หยางไคเฟิงถามหัวหน้าหมวดสามเสียงเย็น
หัวหน้าหมวดสามรู้สึกผิดจนเห็นได้ชัด "ฉัน ฉันก็แค่บอกว่า ฉินเฟิง อาจจะไม่อยากกลับมาที่หน่วยแล้ว"
"แค่นี้?"
"เอ่อ แค่นี้..."
"ตอแหล!" จ้าวเผิงเฟยโมโหจนด่าโวยวาย "แกบอกว่าเขาอาจหนีทัพ แล้วยังบอกว่าโชคดีที่ไม่ใช่สงคราม ไม่งั้นจับได้ มีสิทธิ์โดนยิงเป้า!"
"แกพูดแบบนั้นจริงเหรอ?"
ไม่ใช่แค่หัวหน้าหมวดหนึ่ง แม้แต่หัวหน้าหมวดทหารเก่าคนอื่นๆ รอบๆ ก็มองตาวาววับ
บางคนในนี้ก็เคยเจอกับฉินเฟิง รู้ว่าเจ้าหมอนี่เก่ง เป็นทหารหัวกะทิ
พูดแบบนี้ ก็เหมือนเอาเกลือมาราดแผลให้จ้าวเผิงเฟยน่ะสิ!