เมื่อได้ยินคำนั้น หลาวผู้สวมแจ็กเก็ตงานธุรการก็หัวเราะคิกคัก
ชี้ไปที่หวังกั๋วหวยกับผู้ตรวจการเฮ่า แล้วพูดแซวไม่ถือสา
“เข้าใจแล้ว ที่แท้เรียกฉันมาไกลตัว เพื่อดูฉันเสียฟอร์ม ใช่ไหม”
“ดี ดี ดี เฒ่าวัง รู้จักกันมากี่สิบปี และแข่งกันมากี่สิบปี นิสัยใจคอไม่ยอมแพ้ใครของนาย ไม่เปลี่ยนแม้แต่นิดเดียว”
“ก็แค่คราวก่อน โรงเรียนนายทำอะไรสักอย่างเรื่องต่อต้านการก่อการร้าย ผลออกมายับเยิน ฉันแค่ตำหนินายสองสามคำทางโทรศัพท์ นี่นายจำฝังใจถึงตอนนี้เลย...”
หลาวเก็บรอยยิ้ม แววตาเต็มเปี่ยมด้วยความมั่นใจ “แต่ฉันว่า นายคงไม่มีโอกาสแบบนั้นแล้วล่ะ ด้านภารกิจภายนอก พวกกองทัพนายเก่งกว่า ฉันยอมรับ แต่ด้านภายใน ตำรวจติดอาวุธบอกว่าเราอันดับหนึ่ง ใครก็ต้องหลบไปข้าง!”
หวังกั๋วหวยทำเสียงเอ้อแล้วว่า “งั้นก็รอดูผลกันเลย”
“ได้” หลาวขึ้นไปบนรถบัญชาการ “เราสองคน รอดูกัน!”
“อย่าแค่รอดูอย่างเดียวสิ” ผู้ตรวจการเฮ่ายืนอยู่ข้าง ๆ ทำหน้าที่เติมไฟ “เมื่อยากเย็นแสนเข็ญจะได้มาอยู่พร้อมกัน เรามาเล่นเดิมพันกันหน่อยไหม”
เมื่อได้ยินดังนั้น หลาวก็ยิ้ม มาไกลขนาดนี้ ถ้าไม่มีเดิมพันก็คงไม่ค่อยสนุกจริง
หลาวยิ้มแล้วถาม “งั้นพวกนาย อยากวางเดิมพันอะไร”
หวังกั๋วหวยไม่ต้องคิด ตอบมาตรง ๆ ว่า “ฉันอยากได้สิทธิ์ใช้สนามฝึกรวมต่อต้านการก่อการร้ายของกองบัญชาการเหยียนจิงพวกนาย สองปีเต็ม!”
หลาวขมวดคิ้ว เฒ่าคนนี้เตรียมตัวมานานแล้วเหรอ?
กองบัญชาการตำรวจติดอาวุธเหยียนจิง มีชื่อเสียงมาแต่ไหนแต่ไรว่าเป็นโล่เมืองเหยียนจิง
สิ่งที่พวกเขาภูมิใจนำเสนอได้มากที่สุดก็คือสนามฝึกรวมแห่งนี้ ซึ่งเป็นของที่ใครต่อใครก็อยากได้