“มีเสียงปืน!”
“ตีกันแล้วหรือยัง?”
“ให้ฉันผ่านด้วย ขอดูบ้าง ขอดูบ้าง ยืมกล้องส่องทางไกลหน่อย!”
ชั้นนอกสุดของจัตุรัสหน้าห้องสมุด นักศึกษาที่มาดูเรื่องสนุกจำนวนมากได้ยินเสียงปืนดังขึ้นจากด้านในกันถ้วนหน้า
ในหัวของทุกคนต่างแต่งเรื่องเอาเองว่านี่คือฉากยิงกันระหว่างตำรวจกับโจรในหนังเต็มรูปแบบ
ทุกคนต่างเดากันไปต่าง ๆ ว่าผลลัพธ์สุดท้ายจะเป็นอย่างไร ตำรวจติดอาวุธจะช่วยตัวประกันได้สำเร็จไหม?
แต่แล้วก็มีคนพูดแทรกขึ้นว่า เรื่องแบบนี้มันเป็นซีนตามบทล้วน ๆ สุดท้ายฝ่ายธรรมะต้องชนะฝ่ายมารอยู่แล้ว
เหมือนกับที่อุลตร้าแมนต้องเอาชนะสัตว์ประหลาดตัวจิ๋วนั่นแหละ
พอได้ยินแบบนั้น นักศึกษาที่มาดูเรื่องสนุกก็ทยอยเดินจากไปบางส่วน
ถ้าเป็นซีนตามบท ก็ไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นแล้ว ไม่จริงเลยแม้แต่นิดเดียว......
ขณะเดียวกัน ในรถบัญชาการจอดอยู่ริมจัตุรัส หลาวโจวดึงปกแจ็กเก็ตทำการลงมาเล็กน้อย สีหน้าดูไม่ค่อยเป็นมิตรเท่าไร
เพราะคนของหูอวิ๋นเทียนไม่เพียงแต่บุกขึ้นชั้นสองไม่สำเร็จ กลับยังถูกฝ่ายตรงข้ามใช้กลอุบายส่งเสียงทางตะวันออกตีทางตะวันตกลอบโจมตีเอาไปหนึ่งครั้ง
แม้ผลกระทบจะไม่มากนัก แต่นี่ไม่ใช่สัญญาณที่ดีเอาเสียเลย
“เรียกว่า...เริ่มงานไม่สวยเลยนี่”
หวังกั๋วหวยมองจอภาพแล้วแซวเบา ๆ
หลาวโจวแม้แต่จะเหลียวไปมองเขาก็ไม่มี “นี่แค่การลองเชิง หูอวิ๋นเทียนสืบหาตำแหน่งโดยประมาณของศัตรูบนชั้นสองได้แล้ว กำลังวางแผนการบุกใหม่อยู่”
หวังกั๋วหวยยิ้ม “งั้นเหรอ เอาเมื่อกี้คุยกันข้างนอกกันเป็นเวลานาน แล้วแผนช่วยเหลือและบุกโจมตีทั้งหมดนั่น เป็นโมฆะหมดแล้วงั้นสินะ?”
“เอ๊ะ ฉันนึกว่าพวกคุณจะรอบคอบครบทุกด้าน บุกตรงเข้าไปแบบไม่ติดขัด รวบรวมกำลังกวาดศัตรูลงในคราวเดียว”