“หนุ่มน้อย พวกแกเป็นทหารอยู่ในกองทัพ เดือนหนึ่งได้เงินเท่าไหร่? สามสี่พันได้ไหม?”
“ถ้าเป็นของธรรมดา เดือนหนึ่งก็สี่ห้าพัน แบบพวกฉันดีกว่าหน่อย เดือนละเจ็ดแปดพัน”
ชั้นสี่ของห้องสมุด ภายในห้องมอนิเตอร์
ฉินเฟิงหยิบซองบุหรี่หัวจื่อออกจากกระเป๋า จุดบุหรี่ให้ชายวัยกลางคนสองคนที่สวมชุดรปภ. ข้าง ๆ
เมื่อได้ยินว่าตอนนี้เป็นทหารเดือนหนึ่งได้เงินกันขนาดนี้ พี่ใหญ่ทั้งสองก็แสดงสีหน้าประหลาดใจทันที
“เยอะขนาดนั้นเลยเหรอ? พวกผมทำ รปภ. อยู่ในมหาลัย เดือนหนึ่งก็แค่สามพันกว่า ๆ สี่พันนิด ๆ”
“นี่ยังเป็นที่กรุงเบียจิง ถ้าเป็นที่อื่น คงไม่ถึงสี่พันด้วยซ้ำ”
“งั้นการเป็นทหารของพวกแกต้องลำบากใช่ไหม? ได้ยินมาว่าต้องฝึกทุกวัน พอปลดประจำการก็ต้องกลับไปพร้อมบาดแผลเต็มตัว”
ฉินเฟิงพยักหน้า “ก็ใช่นี่ครับ คุณดูอายุผมเถอะ พอถึงวันฝนตก หัวเข่าผมก็ปวดเปื่อย หลังก็ปวด ทำอะไรก็ไม่ได้”
ได้ฟังดังนั้น พี่ รปภ. ทั้งสองมองหน้ากัน แล้วส่ายหัว “ถ้าดูแบบนี้ ก็ยังเป็น รปภ. ดีกว่า ทุกวันชงชาดื่ม นั่งอยู่ในกระโจน รปภ. ในห้องมอนิเตอร์ก็ดูมือถือ เดินเล่นไปทั่ว แค่นี้เดือนหนึ่งก็ได้ราวสี่พัน”
ฉินเฟิงยิ้มแล้วพูดว่า “ผมก็อิจฉาอยู่นะ รอวันที่ผมปลดประจำการ ผมจะหาที่ทำ รปภ. บ้าง ถ้าสองท่านไม่รังเกียจ ผมมาทำงานตามพวกคุณก็ได้”
ได้ฟังเช่นนั้น พี่ รปภ. ทั้งสองยิ้มแก้มปริ แล้วจู่ ๆ ก็รู้สึกภาคภูมิใจและเห็นคุณค่าในอาชีพของตัวเองขึ้นมาทันที
เขาทั้งสองเกษียณแล้วกลับมาทำงานต่อ ตัวมีบำนาญอยู่แล้ว ยังมาทำ รปภ.
รวมเดือนหนึ่ง ๆ ก็ได้ไม่น้อย
แต่สองคนนี้กลับเกิดความสงสารเด็กที่เป็นทหารในกองทัพขึ้นมา