"ไม่ไหวแล้ว ไม่ไหวแล้ว ช้า ๆ นะ......"
บนสนามฝึกของค่าย ทหารกำลังวิ่งเป็นวงกลมพร้อมเครื่องสนามครบชุด
ทหารนาวิกโยธินคนหนึ่งกำลังจับเอว หอบแฮก ๆ ลดความเร็ว
พอเห็นว่าเขาเริ่มช้าลง ปาเหลียงหัวหน้าหมู่ก็เดินเข้าไปดันตัวเขา พร้อมตะโกนเสียงลั่น
"ใครอนุญาตให้แกช้าลง วิ่งเลย!"
"วิ่งห้ากิโล ถูกพวกทหารบกแซวเกือบครบรอบ แต่ละคนยังจะหน้าด้านไหวอีกเหรอ?"
"เพิ่มความเร็วขึ้นทั้งหมด สุดฤทธิ์สุดเดชที่มีเอาออกมาให้หมด ต้องเล่นพวกมันจนกระจุยกระเด็นไปเลย!"
แต่ไม่ว่าเขาจะตะโกน จะด่า แม้แต่จะหยิบสายรัดอาวุธฟาดออกมา ความเร็วของทุกคนก็ยังขึ้นไม่ได้
ยิ่งเห็นพวกทหารบกวิ่งตามหลังมาติด ๆ แถมมีทีท่าว่าจะแซวขึ้นไปอีกรอบ ปาเหลียงยิ่งโกรธหนักเข้าไปใหญ่
ตบหน้าตบตาด่าออกไปอีกยก กระทั่งชิงเทียน ทหารหญิงคนเดียวในกอง ก็ยังโดนน้ำลายกระเซ็นใส่
เจียงหุนเผิงที่วิ่งนำหน้ากองหอบแฮก ๆ พูดขึ้น
"หะ... หัว... หัวหน้าหมู่ จริง ๆ ไม่ใช่พวกเราวิ่งช้าหรอก ต้องโทษพวกสัตว์นั่นต่างหาก วิ่งเร็วเว่อร์"
"ฉันได้ยินมาว่า ทหารบกมียุทธวิธีหนึ่งชื่อทหารราบยานยนต์ คนพวกนั้นน่ะ ต้องวิ่งเร็วปานมอเตอร์ไซค์"
"พวกเราคือคนที่ว่ายน้ำเก่ง ในทะเลเราคือฉลามขาว ไร้คู่ต่อสู้ นายเคยเห็นฉลามขึ้นฝั่งแล้ววิ่งแข่งชนะมอเตอร์ไซค์ที่ไหน?"
เจียงหุนเผิงพูดจบ ก็มีคนเสริมทันทีว่ามีญาติเป็นทหารบก ที่นั่นยังมีเพลงล้อเลียนกันอยู่
ว่ากันว่า "ลมหายใจหนึ่งกลายเป็นสาม ทหารราบยานยนต์" หมายถึงฝีเท้าเหล็กของพวกเขานั่นแหละที่เจ๋งสุด ๆ
พอได้ยินว่าพวกเขาไม่ทบทวนตัวเอง กลับไปชมคนอื่นแทน ปาเหลียงยิ่งขึ้นหัวโต
"พวกแกวิ่งแพ้อยู่หยก ๆ ยังจะมาหาข้ออ้างอีกเหรอ?"
"เห็นมาแล้ว แก ๆ มันก็ควรแหกหน้าลงมาบดขยำแล้วเหยียบทิ้งเสีย!"
"หัวหน้าหมู่ พูดแบบนั้นไม่ได้นะ" เจียงหุนเผิงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "เรื่องสมรรถภาพพื้นฐาน เทียบกับพวกเขาเราก็แพ้จริง แต่ถ้าลงน้ำเมื่อไร นั่นแหละคือสวรรค์ของพวกเรา"