หลงเทียนเหย่ฟังแล้วเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามลอยอยู่เต็มหน้า
อะไรนะ ที่ว่า เมื่อยิงกันให้ถอยหลังไว้ ไม่งั้นจะมีเคราะห์กรรมทางสายเลือด?
นี่มันการฝึกแบบสถานการณ์จริงกันแน่ หรือว่าคือการฝึกรบจริง?
หลี่เฟยยิ้มลึกลับ ไม่ได้ตอบอะไรมาก แค่เตือนให้ระวังตัวทุกอย่างเท่านั้น
หลงเทียนเหย่เองก็ใจกว้าง ไม่ได้คิดไปไกล เพราะเทียบกับคนอื่น เขานับว่ามีประสบการณ์รบจริงพอสมควร และผ่านพายุฝนใหญ่มาแล้ว
ครั้งนั้นเขาเกือบตายข้างนอก รอดมาได้ก็เพราะชีวิตดื้อแข็งจริง ๆ
อีกอย่าง ที่แห่งนี้เขาเคยมาก่อน ยังเคยฝึกซ้อมโจมตีระยะสั้นกับทหารผ่านศึกเทียนหลางที่นี่มาช่วงหนึ่งด้วยซ้ำ
ดังนั้นด้วยฝีมือของตัวเอง เขามั่นใจว่ารับมือกับการประเมินโครงการฝึกแบบสถานการณ์จริงที่จะมาถึงได้
กลับมาแล้ว เฉินจื่อหลงถามด้วยความอยากรู้ว่าไปทำอะไรมา?
หลงเทียนเหย่ก็ไม่ได้ปิดบัง เตือนให้ตอนฝึกค่อย ๆ สังเกตจุดนั้นหน่อย อาจจะยากไม่ใช่เล่น
เฉินจื่อหลงพยักหน้าหงึก ๆ จดจำไว้ในใจ แต่ทั้งคนกลับดูตื่นเต้นยิ่งกว่าเดิม!
เที่ยงวัน กินข้าวกันแบบง่าย ๆ แล้วคนทั้ง 60 คนก็ถูกแบ่งเป็นสามกลุ่ม ไปยังตำแหน่งต่างกันเพื่อฝึกจำลองสถานการณ์จริง
ที่เรียกว่าฝึกจำลองสถานการณ์จริง ก็คือทุกอย่างเล่นตามฉากจริง มีคนรับบทเป็นตัวประกัน มีคนรับบทเป็นโจรปล้น มีคนรับบทเป็นนักชิงทรัพย์
แน่นอนว่าคนเหล่านี้ถูกคัดมาจากพวกเขาเองทั้งหมด เพื่อให้สภาพสนามรบเหมือนจริงที่สุด
กลุ่มแรก สถานที่อยู่หน้าร้านค้าแห่งหนึ่ง มือร้าย "คลั่ง" จับตัวผู้หญิงที่เดินผ่านไว้เป็นตัวประกัน และจ่อมีดไว้ที่ลำคอของหญิงชาย
ผู้คุมการฝึกที่เป็นครูฝึกเทียนหลางหนึ่งคนพูดเย็นชาว่า "ภารกิจของกลุ่มหนึ่งพวกเธอ คือประสานงานและสื่อสารกันเอง ยิงฆ่ามือร้ายให้สำเร็จภายในเวลาที่สั้นที่สุด และรับประกันความปลอดภัยของตัวประกัน"