“พี่ ทำไปจัดกระเป๋าไป?”
เขตรบตะวันออกใต้ ในค่ายทหารของทีมพิเศษหงส์ดำ
ถานเสี่ยวอู่มองพี่สาวที่กำลังจัดข้าวของข้างเตียง แล้วถามด้วยความแปลกใจ
ถานเสี่ยวเชียนหันกลับมา ยิ้มให้น้องสาว “ฉันได้รับคำสั่งจากผู้บังคับบัญชา ให้ไปเข้ารับการคัดเลือกและทดสอบหนึ่งรอบ ไม่นานนี้ตอนค่ำก็ต้องออกเดินทางแล้ว”
น้องสาวตกใจหนักมาก “พี่นะ ตอนนี้เป็นถึงผู้บัญชาการหมู่ของหน่วยรบพิเศษหญิงหน่วยแรกของประเทศแล้ว ยังต้องไปทดสอบคัดเลือกอีกเหรอ? ฉันนึกว่ามีแต่พวกมือใหม่อย่างเรานี่แหละ ที่ต้องถูกทดสอบกันบ่อย ๆ”
ถานเสี่ยวเชียนวางกระเป๋าลง ลากน้องสาวให้นั่งลงบนเตียง “ไม่ว่าตำแหน่งสูงต่ำ ไม่ว่ายศจะใหญ่เล็ก ในการคัดเลือกครั้งนี้ฉันกับพวกเธอก็เท่ากันหมด เพราะเป็นทหารเหมือนกัน”
“หงส์ดำจัดตั้งมาไม่นาน ข้อครหาก็มีมากมาย โดยเฉพาะในการฝึกประลองหลายครั้งในช่วงปีหลังนี้ ผลงานก็ไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่”
“ฉันทบทวนตัวเองมาแล้ว ก็ตำหนิตัวเองมาแล้ว สุดท้ายแล้วก็ย้อนกลับมาที่เดิม คือความสามารถของฉันในฐานะหัวหน้าทีมมันจำกัด”
น้องสาวส่ายหน้า “แต่ในสายตาฉัน พี่ก็เจ๋งมากแล้ว ยิงปืนแม่น ฝีมือทางทหารระดับแนวหน้า แถมตัวเดียวยังตีทหารชายสองถึงสามคนได้เลย”
ถานเสี่ยวเชียนมองน้องสาวตัวดื้อของตัวเอง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเอ็นดู “สำหรับเธอแล้ว การผ่านการคัดเลือกหลายชั้น จากหน่วยทั่วไปเข้ามาอยู่ในหน่วยรบพิเศษหญิง ก็คือขีดสูงสุดของเธอในตอนนี้แล้ว”
“ถ้าอยากก้าวให้ไกลขึ้น ก็ต้องใช้ความพยายามที่มากกว่านี้หลายเท่า ถึงจะมีโอกาสเทียบชั้นฉันได้แบบหวิว ๆ”
“แต่เธอเคยคิดไหมว่า ทั้งกองทัพนี่ จะไม่มีทหารหญิงที่เก่งกว่าพี่เธออีกเลยเหรอ?”
น้องสาวครุ่นคิดชั่วครู่ แล้วส่ายหน้า “ฉันว่าไม่มีแล้ว! ถ้ามี ข้างบนก็คงไม่ให้พี่มาจัดตั้งหน่วยรบพิเศษหญิงแห่งแรกของประเทศ ยิ่งไม่ให้พี่มาเป็นหัวหน้าทีมหรอก”