ปัง ปัง ปัง!
เขตรักษาการณ์ ห้องซ้อมต่อต้านการก่อการร้ายของกองพันปฏิบัติการพิเศษลี่เจี้ยน
หลิวเหยียนรองหัวหน้าหน่วยปฏิบัติการพิเศษ พุ่งทะยานเข้าไปในห้องทันทีตั้งแต่วินาทีแรก
ชักปืนขึ้น เร็ว แม่นยำ เด็ดขาด ยิงโดนโจรตัวปลอมที่จับตัวประกันทั้งสามคน
“ไม่เลว ดีขึ้นจากครั้งก่อนสองสิบส่วนวินาที”
หวงจื้อเสียงหัวหน้าหน่วยลุกขึ้นจากตำแหน่งตัวประกันตัวปลอมที่ถูกจับ มองนาฬิกาจับเวลาในมือแล้วพูด
หลิวเหยียนหอบหายใจถอดแม็กกาซีนออก ยืนยันว่ากระสุนหมดเกลี้ยงแล้วก็สอดเข้าไปใหม่ “ฝึกมานานขนาดนี้ ก็ดีขึ้นแค่นิดเดียว ยังห่างเป้าหมายของฉันอีกไกลโข!”
หวงจื้อเสียงมองเธอ “เป้าหมายของเธอคือเท่าไหร่?”
หลิวเหยียนพูดอย่างมั่นใจ “ฉันจะควบคุมให้อยู่ภายในหนึ่งวินาที!”
“ตั้งแต่ทะลุประตูเข้ามา จนถึงเล็ง แล้วยิง โดนเป๊ะ ภายในหนึ่งวินาที?”
หวงจื้อเสียงมองเธออย่างตะลึง “แม้แต่ผู้กองอย่างฉันยังต้องใช้หนึ่งจุดสามวินาที หนึ่งวินาทีของเธอมันเว่อร์ไปหน่อยไหม? ทั้งกองทัพนี่มีใครทำได้บ้าง?”
“เธอก็อย่าฝันสูงลิ่วสิ กินทีเดียวไม่มีใครอ้วนได้ทั้งตัวหรอก เธอเอาชนะฉันก่อนแล้วค่อยว่ากัน”
พูดจบก็โยนขวดน้ำให้ หลิวเหยียนรับมาจิบสองคำ แล้วส่ายหน้าแรง ๆ
“ผู้กอง สิ่งที่ฉันจะพูดต่อไปนี้ คุณอาจฟังไม่ค่อยสบายใจ แต่ฉันก็ต้องพูด ถึงคุณจะเก่งกว่าฉัน แต่ฉันไม่เคยเอาคุณเป็นเป้าหมายเลยสักครั้ง”
“โอ้? ฟังจากที่เธอว่า ยังมีคนเก่งกว่าผู้กองอย่างฉันอีกเหรอ?”
หวงจื้อเสียงแขนไขว้หน้าอก ใบหน้ายิ้มแบบที่ดูเหมือนจะมีความสนใจ
ทั่วทั้งเขตรักษาการณ์ ระดับการต่อสู้เดี่ยวของเขาเป็นถึงเบอร์ต้น ๆ ของที่นี่เลยทีเดียว
จะว่าเหนือกว่าใครต่อใครทั้งวงก็ดูเกินจริง แต่คนที่อยู่ช่วงวัยและระดับเดียวกัน แทบไม่มีใครเทียบเท่าเขาได้
นี่ไม่ใช่แค่ผลลัพธ์ที่มาจากการฝึกอย่างหนักหน่วง แต่มากกว่านั้นคือพรสวรรค์ พรสวรรค์ที่ติดตัวมาแต่เกิด
แต่หลิวเหยียนกลับอดไม่ได้ที่จะราดน้ำเย็นใส่ “ในคนที่ฉันรู้จัก มีคนเก่งกว่าคุณ เขาควบคุมเวลาได้ภายในหนึ่งวินาที แถมฝีมือยิงยังแม่นกว่า การออกมือยังสะอาดเด็ดขาดกว่า!”