“ฉันกลับมาแล้ว”
ทะเลทรายลู่ปู้โป๋ที่พื้นทรายปกคลุมไปทั่วฟ้า ในแอดหลุบยุบแห่งหนึ่งมีเต็นท์พรางทรายทะเลทรายตั้งเรียงกันอยู่สองสามหลัง
ข้างในเต็นท์คืออุปกรณ์รบกวนคลื่นความถี่ดาวเทียมกำลังสูงหลายเครื่อง
เพื่อให้มั่นใจว่าช่วงเวลานี้ ไม่ว่าดาวเทียมที่แม่นยำที่สุดของประเทศไหน จะสามารถถ่ายภาพภาพใด ๆ ของสถานที่แห่งนี้ได้
เล่าฮุยแต่งตัวเหมือนคาวบอยแดนตะวันตก ก่อนจะเข้าประตูก็ถอดหมวกก่อน แล้วตบไล่ฝุ่นทรายที่เกาะติดตัวเต็มไปหมดอย่างหนักหน่วง
“ข้างนอกน่ะ ร้อนโคตร ๆ เลยวะ อุณหภูมิเกินสี่สิบองศา อุณหภูมิผิวดินใกล้ห้าสิบแล้ว”
“ถ้าเอาไข่ไปฝังในทราย ไม่กี่นาทีก็สุกหมดทั้งฟอง”
ตู้เส่จิบน้ำชาอยู่ แม้จะเปิดพัดลมเป่าลมเย็นอยู่ก็ตาม แต่หยดเหงื่อก็ยังไหลลงจากหน้าผาก
“ส่งคำเชิญไปหมดแล้ว?”
“อืม รวม 69 ที่นั่ง ส่งไปหมดแล้ว”
“นั่งพักหน่อยสิ”
เล่าฮุยเพิ่งนั่งลงก็ได้รับถ้วยชาที่ตู้เส่ยื่นมาให้
เฮ้ย มันเป็นชาร้อนเนี่ยนะ?
ไม่มีแบบเย็นเลยเหรอ?
แม้จะบ่นอยู่ในใจอย่างนั้น แต่ปากก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ
“ตู้เส่ มีเรื่องนึงที่ฉันอดสงสัยไม่ได้จริง ๆ”
“ว่ามา”
“ปีนี้จำนวนคนทำไมเยอะกว่ารุ่นก่อนขนาดนั้น? แถมยังมีทหารหญิงเพิ่มมาอีกเพียบ?”
ตู้เส่เงยหน้ามองเขาโดยไม่รีบตอบ เล่าฮุยรีบโบกมืออธิบาย “ฉันไม่ได้เลือกปฏิบัติเรื่องชายหญิงนะ แค่สงสัยล้วน ๆ ความแตกต่างด้านร่างกายของชายหญิงห่างกันมากเกินไป หลายการฝึกพวกเธอทำไม่ได้แน่นอน”