"วันนี้อาหารอร่อยมากเลยนะ โดยเฉพาะซุปแกะกับต้นหอมทราย"
"เฮ้ย ๆ ท่านผู้อำนวยการฉิน ท่านชอบก็แล้วกันครับ"
ที่โต๊ะในโรงอาหาร จ่าหัวหมู่ครัวเช็ดมือลงผ้ากันเปื้อนแล้วยิ้มแก้มปริ
ตอนนี้การฝึกของหน่วยเหลียวเป้าถูกฉินเฟิงเข้ามารับช่วงดูแล เขาจึงเป็นผู้บังคับบัญชาใหญ่ที่สุดในฐาน
ท่านผู้นำขนาดนี้ชมว่าอาหารที่ตัวเองทำอร่อย จ่าหัวหมู่ครัวจะไม่ดีใจได้อย่างไร
"ท่านผู้อำนวยการฉิน ผมมีซุปเป็ดตุ๋นเคี่ยวไว้ในหม้อ ผมไปตักมาให้ชิมสักชามไหมครับ?"
"ทหารทุกคนได้กินด้วยหรือเปล่า?"
"ครับ ทุกคนครับ"
"งั้นตักให้เหล่าทหารก่อน พวกเขาฝึกหนัก ส่วนที่เหลือทีหลังค่อยเอามาให้ผม"
"รับทราบ!"
จ่าหัวหมู่ครัววางมือที่ขมับถวายความเคารพแล้วรีบวิ่งตรงไปห้องครัวด้านหลัง
เหลยไข่เหวินและเสนาธิการที่นั่งโต๊ะเดียวกันอดไม่ได้ที่จะเคี้ยวปากฟะ ๆ
"เป็นอะไร?"
"ไม่มีอะไรครับ"
"จะพูดอะไรก็พูดมา"
เหลยไข่เหวินยิ้ม "พวกผมหัวเราะท่านต่างหาก ทั้งคำพูดทั้งการกระทำ ดูมีกิริยาท่านผู้นำมากขึ้นทุกที ซึ่งมันขัดกับวัยและหน้าตาของท่านรุนแรงมากเลยนะครับ"
ฉินเฟิงยิ้ม ไม่ได้ปฏิเสธ
ถ้านับอายุชาติก่อนของเขาด้วย ก็ถือว่าก้าวเข้าสู่วัยกลางคนแล้ว
จะว่าไปก็ไม่ใช่ว่าเขาเริ่มเหมือนผู้บริหารวัยนี้ หากแต่ความเป็นเยาว์วัยก่อนหน้านั้น ส่วนใหญ่มาจากความไม่รู้ไม่เข้าใจกองทัพต่างหาก
เมื่อรู้จักกฎการทำงานของกองทัพแล้ว ฉินเฟิงก็ได้เรียนรู้อะไรมากมายจากชีวิตรับราชการทหารหลายปีนี้ จึงรู้เองโดยธรรมชาติว่าตำแหน่งแบบไหนควรทำเรื่องแบบไหน