แนวชายฝั่งโกลเด้นโคสต์ เรือเจ็ทสกีลำแล้วลำเล่าวิ่งกันสุดฝีเท้าบนผิวน้ำแถบชายฝั่ง พาดพิงเส้นสายคลื่นขาวโพลน
เจียงคุนเผิง จางฮุย หลูปิง และคนอื่นๆ ขับเจ็ทสกีทำท่าทางยากๆ ให้ได้อีกและอีกบนผิวทะเล
ในฐานะทหารสอดแนมสองน้ำของกองทัพเรือ นอกจากการว่ายน้ำและดำน้ำแล้ว การควบคุมยานพาหนะทางน้ำก็เป็นวิชาบังคับเช่นกัน
แถมเจ็ทสกีกับเรือโจมตีเร็วก็เป็นยานพาหนะทางน้ำที่สามารถขึ้นฝั่งตื้นได้อย่างรวดเร็วและมีประสิทธิภาพเหมือนกัน พวกเขาจึงต้องใช้เป็นอย่างชำนาญ
แต่จำนวนเจ็ทสกีที่สนามฝึกทางทะเลมีอยู่อย่างจำกัดมาก นอกจากจะเป็นการฝึกพิเศษไม่เช่นนั้นก็แทบไม่ได้แตะมันเลย
ทว่าตอนนี้มาถึงที่นี่แล้ว แค่เสียเงินนิดหน่อยก็เล่นได้นานเท่าที่ใจอยาก สนุกกว่าตอนอยู่หน่วยตั้งเยอะ
บนหาดทรายสีทองนุ่มละมุน ฟางฉิน หลงเทียนเหย่ เกาเทียนเสียง ถานเสี่ยวเชียน และคนอื่นกำลังเล่นวอลเลย์บอลชายหาดกันอย่างมีความสุข
เสียงตบบอลปั๊บๆ ดังต่อเนื่องขึ้นมา การประลองสองฝ่ายก็ทวีความดุเดือดขึ้นเรื่อยๆ
คนในสนามล้วนเป็นมืออาชีพที่ฝึกฝนมาอย่างดี ความเร็วในการตอบสนองไม่ต้องพูดถึง ต่างกันแค่ทักษะนิดหน่อยเท่านั้น
จู่ๆ ถานเสี่ยวเชียนก็กระโดดสูงขึ้น สแมชบอลลงอย่างหนักหน่วง
หลงเทียนเหยรีบตบมือเตือนฟางฉินให้ตั้งรับ แต่ผลคือรองหัวหน้าทีมตระกูลเหยี่ยวคนนี้กลับอึ้งๆ งุ่มง่ามเหมือนเด็กประถมเสียนี่
ตอนกำลังจะใช้สองมือรับบอล ก็สะดุดเท้าซ้ายขวากันเอง ล้มปุ๋มลงบนพื้นทราย บอลก็กระแทกเข้าหัวโครมใหญ่ ทำให้ใบหน้าของเขากดลงบนกองทรายเป็นหลุมเล็กๆ
หลงเทียนเหยกอดหัวด้วยสองมือ สีหน้าเหมือนจะเป็นบ้า: "พี่! พี่จริงจังอยู่ใช่ไหมเนี่ย นี่ล้มไปกี่ครั้งแล้ว พรสวรรค์ด้านกีฬาของพี่...แย่ขนาดนี้เลยเหรอ?"
ฟางฉินลุกขึ้นอย่างอึดอัด ลูบหัวแล้วพูดว่า: "บอลของเธอเร็วมาก ผมกันไม่ทัน"
สมาชิกคนอื่นของตระกูลเหยี่ยวทุกคนปิดหน้าตัวเอง อยากขุดหลุมฝังตัวเองลงไปเสียจริงๆ
ชัดเกินไปแล้ว ชัดเกินไปจริงๆ นี่มันวอลเลย์บอลชายหาดตรงไหน มันคือเรื่องมนุษย์สัมพันธ์ชัดๆ
ตอนนี้แม้แต่คนโง่ก็ยังมองออกว่า ฟางฉินแกล้งปล่อยบอลให้ถานเสี่ยวเชียน แค่ปล่อยแบบชัดโจ่งแจ้งโคตรๆ