ช่วงเวลาแห่งความสุข มักผ่านไปอย่างรวดเร็ว
หันไปหันมาก็ห้าวันผ่านไปแล้ว
แต่แรก ฉินเฟิงและพวกมาอยู่ที่นี่ก็เพียงเป็นจุดแวะพักระหว่างทาง
ถึงเวลาแล้ว ทุกคนก็ต้องกลับบ้านกลับช่องกันคนละทาง
พวกเขามารวมกันเพรภารกิจเดียวกัน พอภารกิจจบ ก็ถึงเวลากลับไปปฏิบัติหน้าที่ในตำแหน่งของตัวเอง
วันที่ต้องจากลา ฉินเฟิงเห็นชัดเจนในแววตาของทุกคนว่าไม่อยากจากกันแค่ไหน — ไม่ใช่ไม่อยากจากเขาหรอก หลัก ๆ คือไม่อยากให้วันหยุดอันหายากแบบนี้หมดไป
ความรู้สึกยามนี้ก็เหมือนตอนปิดเทอมฤดูร้อนจบแล้วต้องกลับไปโรงเรียนใหม่ ทุกคนอยากให้ช่วงพักผ่อนแบบนี้ดำเนินต่อไปเรื่อย ๆ
และก็เพราะพวกเขาต่างจากคนธรรมดา ภาระบนบ่าหนักเกินไป จึงยิ่งเสียดายช่วงเวลาการพักผ่อนเป็นพิเศษ
นั่งเครื่องบินกลับประเทศ ฉินเฟิงจับมืออำลาเพื่อนร่วมราชการทุกคน แล้วบอกว่าว่าง ๆ จะได้นัดพบกันบ่อย ๆ
ทุกคนก็หัวเราะ พวกเขารู้ดีว่าโอกาสแบบนี้คงต้องรอจนกว่าจะเกษียณ
คนทยอยกันไป หยวนเฟิงกับหลงเทียนเหย่มองฉินเฟิงแล้วถามว่า "จะกลับไปพร้อมพวกเราไหม"
ฉินเฟิงส่ายหน้า "พวกนายกลับไปก่อนเถอะ ฉันจะไปโรงพยาบาลเยี่ยมหลี่เจียเซิ่งกับอีกคน"
"โอเค งั้นพวกเราไปก่อนนะ"
หยวนเฟิงพาหลงเทียนเหย่และอีกไม่กี่คนออกไป
ฉินเฟิงก็ซื้อตั๋ว ขึ้นรถไฟความเร็วสูงหนึ่งขบวน
เขาเพิ่งก้าวขึ้นรถไป ก็มีสองคนขึ้นตามมาที่โบกี้หน้าและโบกี้หลังของเขา เหมือนจงใจประกบฉินเฟิงไว้ตรงกลาง
ยังเป็นสองคนเดิมจากริมถนนที่ประเทศไทยนั่นเอง หน้าที่ของพวกเขาคือสอดแนมติดตาม