"ดูกล้ามของฉันดิ!"
"กล้ามนายนับหรอ ดูของฉันสิ ดูหลังฉันที่ฝึกมาดูสิ!"
"ยังมีขาฉันด้วย ดูขาฉันดิ พวกเราหน่วยน้ำบกเราว่ายน้ำในทะเลกันทุกวัน กล้ามขาจนเป็นเส้นไปแล้ว!"
"ของพวกแกนั่นไม่เท่าไหร่หรอก ลองดูต้นคริสต์มาสของพวกเราสิ!"
พอฟางฉินนำลูกน้องของตัวเองออกโชว์ คนอื่นก็ยอมรับความพ่ายแพ้อย่างรวดเร็ว
จะให้แข่งเรื่องเส้นกล้าม ใครจะสู้ตำรวจติดอาวุธได้?
พวกเขาไม่มีอะไรจะเทียบกันเลย ไม่ฝึกร่างกายกันแบบสุดชีวิตได้ยังไง?
แต่ละคนฝึกกันจนเหมือนเปิดสูตรโกงเลย นี่มันทหารตรงไหน ชัด ๆ ว่ามาเดินตามมาตรฐานร่างกายเทวะ
บนชายหาด ฟางฉินกับทีมเหยี่ยวล่าของเขา สวมกางเกงลายดอก ทาครีมกันแดดที่ลำตัว ใต้แสงแดดเปล่งประกายสีบรอนซ์ราวโลหะ
กลุ่มคนเหล่านี้เหมือนนายแบบเวทีเวิลด์ สลับท่าทางมืออาชีพไม่หยุด ครู่นึงก็แผ่หลัง ครู่นึงก็เล่นลูกเหล็ก ครู่นึงก็แสดงท่านักคิด
ไม่ว่าจะเกาเทียนเสียง หรือหลงเทียนเหย่ หรือแม้แต่เจียงคุนเผิงแห่งหน่วยน้ำบกและเพื่อน ๆ ต่างก็ตาเป็นประกาศเข้าไปแซะ
เหมือนลูบชิ้นงานศิลปะ เอามือไล้ไปตามเส้นกล้ามของคนกลุ่มนี้ บางคราวยังต้องออกปากชื่นชมเป็นจังหวะ
แม้แต่ชาวต่างชาติร่างแกร่งที่เดินผ่านไปมา ก็มีบางคนเข้าร่วมวง ส่งสายตาชื่นชมมา
จริงด้วย เมื่อเส้นกล้ามฝึกจนถึงขีดสุด มันก็ยากจะดึงดูดสายตาของเพศตรงข้ามได้ ส่วนใหญ่กลายเป็นเพศเดียวกันดึงดูดกันเอง
"เว้ย ใครบังอาจหยิกก้นฉัน!"
ฟางฉินด่าออกมา หันหลังกลับอยากหาตัวการ
แต่กลับพบว่าชายต่างชาติคนหนึ่งกำลังเป่าปากให้เขา ทำเอาเขาขนหัวลุกสยองไปทั้งตัว