“ประชุมครั้งนี้เพียงเท่านี้ ประชุมเลิก”
“ลวี่ฉงอยู่ไว้ก่อน”
ในห้องประชุมใหญ่กองบัญชาการกองทัพ 60 นายทหารระดับกลางถึงสูงต่างลุกจากที่นั่งพร้อมกัน
ลวี่ฉงอยู่ต่อ เดินตามเว่ยซานเหอเข้าไปในห้องทำการ เลขานุการรีบชงชาสองแก้วนำเข้ามา
เมื่อปิดประตูแล้ว เว่ยซานเหอกับเพื่อนร่วมราชการคนเก่าแก่คนนี้ก็ไม่มีการอ้อมค้อม ถามเข้าเรื่องทันที
“เรื่องโครงการปฏิรูปการฝึกสู่การใช้งานจริงข้างบน กองพันสังกัดรวมฝ่ายเจ้าไปถึงไหนแล้ว?”
“เจอแรงต้านนิดหน่อย”
“ด้านไหน?”
ลวี่ฉงหน้าเศร้าหม่น “ตามแผนของข้างบน ไม่ว่าจะการฝึกหรือการศึกษาด้านความคิด ก็พัฒนาต่อเนื่อง แต่ผลไม่ชัดเจนเท่าที่ควร ยิ่งไปกว่านั้น ผลการฝึกกลับแย่กว่าก่อนปรับเปลี่ยนเสียอีก”
เว่ยซานเหอขมวดคิ้วเล็กน้อย ถ้าเป็นเช่นนี้ ก็ไม่ใช่แค่เจอแรงต้าน แต่คือขับเคลื่อนต่อไปไม่ได้เลย
วัตถุประสงค์ของการปฏิรูปการฝึกสู่การใช้งานจริง ก็เพื่อเพิ่มขีดความสามารถในการต่อสู้ของกองกำลัง ถ้ายิ่งปรับยิ่งอ่อนแอ ก็ยิ่งไม่ต่างจากไม่ต้องเอามาวุ่นวาย
ลวี่ฉงตั้งข้อสงสัย “ผมว่า ตอนที่ข้างบนร่างโครงการนี้ จะมีความไม่สมเหตุสมผลอยู่ในตัวมันเองหรือเปล่า?”
เว่ยซานเหอดื่มชาเงียบ ๆ แต่เขาก็ไม่ได้ไม่เคยคิดในทางนี้เหมือนกัน
แต่นี่เป็นนโยบายใหญ่และทิศทางหลัก คือผลจากการประชุมหลายต่อหลายครั้งของกองบัญชาการใหญ่
แม้จะมีข้อสงสัย ก็ต้องหาหลักฐานที่เป็นรูปธรรมมายกตัวอย่าง ไม่ใช่แค่ปากเปล่าจะหักล้างได้
“เจ้าเคยปรึกษากับหน่วยนำร่องของกองทัพภาค H ก่อนหน้านี้ไหม?”