“ถ้าฉันโคตรเท่ได้แบบเข้ามั่งก็ดีซิ”
ที่ปากถ้ำ ผู้บังคับกองร้อยพิทักษ์กองทัพมองดูควันไฟที่ลอยขึ้นเป็นแนว ๆ พร้อมกับร่างของฉินเฟิงที่กำลังออกล่าเหยื่อ ก็อดไม่ได้ที่จะถอนใจชม
เจิ้งฮุยดีดนิ้วดังแป๊ะ “หยุดฝันเฟ้อได้แล้ว ไปล้างหน้านอนได้เลย”
ไม่ช้า ฉินเฟิงก็จบการต่อสู้ ปีนขึ้นมาจากเบื้องล่างภายในไม่กี่จังหวะ
สะบัดปืนโยนให้เจิ้งฮุยตามสบาย แล้วเดินกลับไปที่ผู้บัญชาการสองคนที่ยังกำลังศึกษาแผนยุทธวิธีอยู่
“กลับมาแล้วสินะ เหนื่อยมากเลย”
“ชงชาไว้แล้ว จิบสักสองสามคำ”
เมื่อเห็นฉินเฟิงกลับมา หวังกั๋วหวยกับเฮ่าเจิ้งเหวยต่างไม่แสดงความประหลาดใจแม้แต่น้อย
เหมือนกับผู้ใหญ่ในบ้านที่เห็นลูกหลานซื้อของกลับมาเท่านั้น
ทั้งสองรู้จักความสามารถของฉินเฟิงดีที่สุด ถ้าไม่ใช่เพราะเช่นนั้น สมัยเรียนจบนั้นพวกเขาก็คงไม่ถึงกับทะเลาะกับเก่อหงปินจนขาดสุขภาพเพียงเพื่อจะดึงคนนี้ไว้
หวังกั๋วหวยเงยหน้าขึ้น “เริ่มการโจมตีขั้นเด็ดขาดได้หรือยัง”
เฮ่าเจิ้งเหวยพยักหน้า แล้วหันไปมองฉินเฟิง ขอความคิดเห็นของเขา
ฉินเฟิงไม่ได้พูดอะไรมาก เพราะตอนนี้คือจังหวะที่ดีที่สุดสำหรับการโจมตีขั้นเด็ดขาดพอดี
ทั้งสามเห็นตรงกัน จึงสั่งการผ่านคอนโซลควบคุมไปยังหน่วยรบที่เหลือทั้งหมดทันที ให้เปิดฉากปฏิบัติการเต็มรูปแบบ
......
สามชั่วโมงต่อมา การต่อสู้จบลงด้วยความปราชัยอย่างราบคาบของมหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์การทหาร
แต่ในช่วงเวลาสุดท้าย อีกฝ่ายด้วยจิตใจที่ว่าตายยังดีกว่าเสียเกียรติ ได้ยิง “ประทัดสองดอกขนาดใหญ่” ใส่ฐานที่มั่นของฝั่งฉินเฟิงจนหมดเกลี้ยง