“ฮ่าๆๆๆ ฉันบอกไงว่าลูกน้องฉันทนต่อการล่อลวงไหว พวกนายยังจะเอามาเดิมพันกับฉัน!”
“จ่ายเงินสิจ่ายเงิน ค่อยนี้คนละโอนซองแดงมาให้ฉันคนละถ้วน ห้ามโกง!”
ที่โรงเรียนนายร้อย ห้องพิเศษชั้นสองของโรงอาหาร เก่อหงปินหัวเราะก้อง
ส่วนบรรดาผู้ใหญ่อีกไม่กี่คนทำหน้าเคร่งเครียด ยอมรับผลแพ้อย่างใจน้อย ควักโทรศัพท์ออกมาส่งซองแดงกันทุกคน
ฉินเฟิงยืนมองอยู่ข้าง ๆ จนตากระตุก พวกนี้เล่นกันใหญ่โตขนาดนี้ แต่เดิมพันกลับเล็กนิดเดียว เอาซองแดงคนละ 200 บาทปิดจบงั้นเหรอ?
ดีนะที่ตัวเองทนต่อการล่อลวงไหว ไม่งั้นตอนนี้คงโดนเก่อหงปินมัดตัวแล้วยิงกระหน่ำไปแล้ว
“กินเถอะกินเถอะ อย่าเกรงใจกัน!”
เก่อหงปินเหมือนอยู่บ้านตัวเอง ชวนทุกคนลงมือกิน
อธิการบดีหวังกั๋วหวยหน้าขึ้น พึมพำอะไรบางอย่างในปาก “คนจิ๊บจ๊อยได้ครองนคร”
หลิวฉางหมิงก็หน้าหงิดงอบ้างไม่ต่างกัน “ดีใจอะไรนัก แค่นายโชคดีเฉย ๆ ตอนแบ่งกำลังพลน่ะ เผลอ ๆ แบ่งคนไปอยู่ฝ่ายนาย”
“ถ้าตอนนั้นรถไฟบรรทุกกำลังพลวิ่งขึ้นเหนือ ก็ไม่มีอะไรเกี่ยวกับนายเลย”
เก่อหงปินเงยหน้าหัวเราะก้องฟ้า “โชคก็เป็นส่วนหนึ่งของความสามารถ พวกนายอิจฉาก็เปล่าประโยชน์”
แม้ที่นั่งรับราชการและยศของคนที่นั่งอยู่จะสูงกว่าฉินเฟิงทุกคน แต่มื้ออาหารนี้กลับกินกันอย่างไม่เกร็ง
เหมือนได้นั่งกินข้าวดื่มเหล้ากับผู้ใหญ่ในครอบครัว ครึกครื้นสนุกสนาน
พอดื่มกันจนเมามัน หลิวฉางหมิงถึงกับอาศัยแรงเหล้า ขึ้นเสภาโอเปร่าปักกิ่งสองท่อน จนทุกคนปรบมือกันทั่วห้อง
ก็ตรงนี้แหละที่ฉินเฟิงได้รู้ว่าเก่อหงปินกับพลตรีหลิวจากเขตป้องกันนี้ เคยเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องร่วมราชการมาก่อน