"เสียดายนะ รายงานเอกสารขออนุมัติ ถูกปฏิเสธกลับมา"
"เอ่......."
ฉินเฟิงพลันรู้สึกผิดหวังขึ้นมาจับ ๆ
เขาคิดว่าถ้ารายงานผ่าน เร็ว ๆ นี้ก็จะได้ก้าวขึ้นบันไดใหม่
เห็นฉินเฟิงแสดงอารมณ์จริง ๆ ออกมาสักที เก่อหงปินกลับยิ้ม
"ดูท่านายค่อนข้างเซ็งเลยสินะ?"
"ทหารที่ไม่ฝันอยากเป็นพลเอกไม่ใช่ทหารที่ดี ตั้งแต่ผมเข้าประจำการวันแรก ผมก็มุ่งมั่นเพื่อเป้าหมายนี้มาตลอด"
ฉินเฟิงตอบอย่างตรงไปตรงมา เรื่องนี้ไม่มีอะไรที่ต้องเสียมารยาทหลบเลี่ยง
ความฝันสูงสุดของนายทหารทุกคนคือการเป็นพลเอก แต่คนที่ทำได้จริงมีน้อยเตี้ยเตียง
เพราะมีคนมากมายเหลือเกินที่ติดก้ำกึ่งอยู่ตรงขั้นนี้
เหลยไข่เหวินผู้บัญชาการหน่วยเล่อเป่าเป็นเพียงพันเอก
หม่านสงจื้อผู้ชำนาญฝ่ายน้ำเงินก็เป็นพันเอก
กระทั่งลวี่ฉงที่เคยร่วมสงครามป้องกันภาคใต้ ผ่านร้อนผ่านหนาวมากับกองทัพมานาน ยศก็ยังเป็นพันเอก
ใช่ว่าพวกเขาไม่อยากเลื่อนขึ้นหรอกหรือ?
ไม่ใช่ แต่ขั้นนี้ยากยิ่งกว่าขั้นใด ๆ ที่ผ่านมาหลายเท่านัก
เก่อหงปินมองเขาจริงจัง "กองบัญชาการยื่นเรื่องขึ้นสำนักงานใหญ่ทุกปี แต่แทบทุกครั้งก็ถูกปฏิเสธ ดังนั้นอย่าคิดมากหรือรู้สึกไม่ดีกับเรื่องนี้"
"กองทัพคัดเลือกดาวนายพลอย่างเข้มงวดมาก แม้ผลงานและความสำเร็จของนายจะดีเลิศพอแล้ว แต่ก็ยังต้องถูกจับตาดูต่อไป"
"ไม่พูดถึงคนอื่น ลวี่ฉงติดอยู่ขั้นนี้มาหลายปีแล้ว เรายื่นรายงานของเขาไปแล้วหลายครั้งต่อเนื่อง แต่ก็ไม่ผ่านสักครั้ง"
"อีกปีสองปีข้างหน้า เขาจะถึงวัยเกษียณ ถ้ายังเลื่อนเป็นพลตรีไม่ได้ ก็ต้องปลดประจำการไปทำงานพลเรือน"
"แต่เหลยไข่เหวินหน่วยเล่อเป่ายังอายุน้อยกว่า เขาทำงานต่ออีกหลายปีก็ไม่มีปัญหา......."
การแข่งขันภายในกองทัพ รุนแรงมาตลอด