"ใกล้จะแจกปืนแล้ว ทุกคนรู้สึกยังไงกันบ้าง? คุยกันตามสบายเลย ฉีเหมิ่ง?"
ในหอพัก จ้าวเผิงเฟยนั่งอยู่ขอบเตียง หันไปถามฉีเหมิ่งที่นั่งยอง ๆ กดผ้าห่มอยู่
"ก็... ตื่นเต้นนิดหน่อยน่ะครับ"
ฉีเหมิ่งเงยหน้าขึ้นมา พูดอย่างเขิน ๆ
"นายน่ะนะตื่นเต้น?" จ้าวเผิงเฟยหัวเราะแล้วตบไหล่เขา จากนั้นก็หันไปมองคนอื่น
พวกทหารใหม่พากันเงยหน้าขึ้น รอยยิ้มจริงใจผุดขึ้นบนใบหน้า
คำตอบของทุกคนส่วนใหญ่คือตื่นเต้น ลุ้นระทึก และดีใจ
"ฉินเฟิง นายล่ะ?"
"ผมก็เหมือนทุกคนนั่นแหละครับ"
ฉินเฟิงเกาหัวแล้วตอบตามตรง
จ้าวเผิงเฟยหัวเราะลั่น "ตื่นเต้นกับลุ้นระทึกน่ะมันเป็นเรื่องปกติ ในค่ายทหารเนี่ย ผ้าห่มคือเมียคนแรกของเรา ส่วนปืนก็คือคนที่สอง..."
"หัวหน้า แล้วใครเป็นเมียหลวง ใครเป็นเมียน้อยล่ะ?" หลี่เจียเซิ่งสอดขึ้นมาด้วยรอยยิ้มกวน ๆ
"ไม่เรียงลำดับหรอกนะ คนหนึ่งดูแลเรื่องนอกบ้าน อีกคนดูแลเรื่องในบ้าน สำคัญทั้งคู่แหละ" คำตอบของจ้าวเผิงเฟยทำให้ทุกคนหัวเราะกันลั่น
ใช่แล้ว ก่อนนอนเมื่อวานที่จ้าวเผิงเฟยบอกว่าจะแจกเมีย ก็คือการมอบปืนนั่นเอง
ทำไมถึงมีชื่อเล่นแบบนั้นน่ะเหรอ?
เหตุผลง่ายนิดเดียว
เพราะไม่ว่าจะลมแรงหรือฝนตก ปืนก็จะอยู่เคียงข้างนาย
แถมในค่ายทหารยังมีสองอย่างที่แตะต้องไม่ได้เด็ดขาด
อย่างหนึ่งคือผ้าห่ม อีกอย่างก็คือปืน โดยเฉพาะปืนของพลแม่นปืน
ถ้านายกล้าไปแตะต้องมัน โดยเฉพาะไปจับศูนย์เล็งซึ่งเป็นจุดที่อ่อนไหว คนเขาพร้อมจะเอาชีวิตนายได้เลยล่ะ
ปี้ปี้——
ตอนนั้นเอง จู่ ๆ ก็มีเสียงนกหวีดดังมาจากด้านล่าง
ทุกคนลุกขึ้นจากพื้นด้วยความตื่นเต้น แม้แต่ฉินเฟิงก็ยังรู้สึกใจเต้นขึ้นมาเล็กน้อย
จ้าวเผิงเฟยติดสายรัดอาวุธ สวมหมวก แล้วยิ้มมุมปาก "เข้าแถวหน้าห้อง ตามผมลงไปข้างล่าง เดี๋ยวได้ปืนกันแล้ว!"
"ครับ!"
ทุกคนมีรอยยิ้มดีใจเต็มใบหน้า
เห็นได้ชัดว่ารอไม่ไหวแล้ว อยากจะแต่งงานกับคุณเมียปืนนี่ให้เร็ว ๆ เสียที