“ขอรายงาน ขอรายงาน......”
ฉินเฟิงเดินเข้าไปแล้วนั่งยองลง
มองไปที่เกาเทียนเสียงที่หน้าแนบพื้น เปลือกตาเปิดปิดชัก ๆ ทั้งคนดูจะทรมานเหลือเกิน
เห็นได้ชัดว่านี่คือขีดจำกัดของเขาแล้ว ถึงเวลาที่ควรจะบอกลา
“หมายเลข 22 ทำไม่ไหวแล้วใช่ไหม”
“ระ รายงาน ผมขอถอย......”
แต่พอดีตอนที่ฉินเฟิงคิดว่า อีกวินาทีถัดมาเกาเทียนเสียงจะพูดคำว่า “ผมขอถอนตัว” ออกมา
คนที่นอนแผ่อยู่กับพื้นกลับพุ่งตัวลุกขึ้นฉับพลัน ดุราว่าหมาบ้า ตาแดงก่ำพุ่งเข้าปะทะฉินเฟิง
ฉินเฟิงหลบได้ทันเวลา แต่แล้วก็พบว่าข้างหลังมีพวกตาแดงก่ำอีกราวสิบกว่าคน ที่ดูเหมือนเสียสติไปเต็ม ๆ กำลังพุ่งเข้าใส่เขาเช่นกัน
ท่ามกลางนั้น ยังมีฟางฉิน ถานเสี่ยวเชียน หลิวเหยียน ซึ่งเป็นหน้าคุ้นตาอีกด้วย
“ตบมัน!”
ฟางฉินตะโกนลั่น
เกาเทียนเสียงพุ่งเข้าปะทะฉินเฟิงอีกครั้ง
ฉินเฟิงหมุนตัวเตะหนึ่งครั้ง เท้าเข้าที่ท้องของเกาเทียนเสียงเต็ม ๆ ร่างของเกาเทียนเสียงกระเด็นร่วงลงไป กลิ้งไปบนพื้นหลายรอบ กินทรายดินเข้าไปเต็มปาก
ตามมาด้วยคนอื่น ๆ ที่พุ่งทยอยเข้ามารวดเดียว ราวกับจะระบายความโกรธที่สะสมไว้ออกมาให้หมด
มองดูเหล่านั้นที่พุ่งเข้ามาไม่หยุดไม่ยั้งราวกับสัตว์ร้าย มุมปากของฉินเฟิงใต้หน้ากากเบ้ขึ้นอย่างเย็นชา
เอียงศีรษะหลบการเตะลอยของถานเสี่ยวเชียน คว้าข้อเท้าของเธอไว้แน่น แล้วหมุนตัวกลางอากาศ 360 องศาต่อเนื่อง อาศัยแรงเหวี่ยงเหวี่ยงเธอไปชนกับฟางฉิน
ทั้งคู่ชนกันปากเลือดกลบ แต่ก็ถือว่าได้รับความช่วยเหลือจากฉินเฟิง ให้ได้สัมผัสใกล้ชิดที่เกินกว่าความเป็นเพื่อนซักครั้ง