“ไปไหนกันเหรอ”
“ฉินเฟิงโทรมาให้ไปตรวจรับผลงาน”
“ตรวจรับผลงาน?”
บนรถจีป เสนาธิการเป็นคนขับ
ส่วนที่นั่งผู้ช่วยมีเหลยไข่เหวินนั่งดูผ่อนคลายเต็มหน้า
“เหลยแก่ เพิ่งชักสับสนนะ ว่าครึ่งเดือนมานี้ชีวิตแกช่างสบายเหลือเกิน”
“เหรอ?”
เหลยไข่เหวินบิดคอ มุมปากยกยิ้มกึ่ง ๆ “ก็...โอเคนะ?”
เสนาธิการมองด้วยความแปลกใจ “นี่มันเรียกโอเค? ฉันรู้จักแกมานานขนาดนี้ ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เห็นรอยยิ้มบนหน้าแก แถมยังยิ้มได้ยาวขนาดนี้?”
เหลยไข่เหวินหัวเราะฮะฮะ “ก็ไม่ใช่อย่างนั้นสิ แต่ก่อนต้องคอยจับตาการฝึก เผื่อผลงานตกหล่นสักนิด หรือภารกิจมีปัญหาขึ้นมา ก็ต้องตามไปเป็นห่วงเป็นใย”
“พูดตรง ๆ ก็วันนี้นี่แหละ ที่ได้นอนหลับสบายซะที”
“เอ้อ ไม่ต้องตามไปเป็นห่วงเอง นั่งเก็บผลสำเร็จฟรี ๆ แบบนี้มันช่างฟินเหลือเกิน”
ที่สี่แยกไฟแดงไฟเขียว เสนาธิการเหยียบเบรก แล้วพูดด้วยใจคอไม่ดี “ครึ่งเดือนผ่านไปแล้ว ฝั่งนั้นไม่มีข่าวคราวเลยสักนิด นายไม่กังวลเลยจริงเหรอ?”
“กังวลอะไร?”
“กังวลว่าฉินเฟิงจะฝึกพวกเสือดาวป่านั่นจนกลายเป็นแมวบ้าน?”
ความคิดของเสนาธิการยังเป็นแบบดั้งเดิมค่อนข้างมาก
มักคิดว่าถ้าการฝึกสัปดาห์ปีศาจไม่มีคนคอยดู แล้วเกิดอุบัติเหตุขึ้นจะทำยังไง?
อีกไม่กี่วีนี้ การแข่งขันทหารรบพิเศษทั้งประเทศก็จะเริ่มขึ้นแล้ว ถ้ามาสะดุดตอนนี้เข้า ก็คือตบหน้าตัวเองกระบอบจริง ๆ
เหลยไข่เหวินกลับมองการณ์ไกล “ถึงเวลานี้แล้ว กังวลไปก็ไม่เป็นผลอะไร ยิ่งไปกว่านั้น ใช้คนแล้วต้องไม่สงสัย สงสัยแล้วอย่าใช้ ข้างบนส่งฉินเฟิงมาคุมการฝึก ย่อมไว้วางใจเขาแน่นอน”