เสียงวิ่งหนี เสียงต่อย เสียงกรีดร้องดังขึ้นไม่ขาดสายในป่าลึก
นักรบพิเศษเหล่ยเป่าที่ยังซ่อนตัวอยู่ในที่กำบังต่างตื่นตระหนกจนมือเย็นฉ่ำไปด้วยเหงื่อ
ในสภาพที่ทัศนวิสัยไม่ชัดและสิ่งรบกวนสายตาเยอะแยะแบบนี้ พวกเขาไม่เข้าใจเลยว่าฉินเฟิงหาตัวทุกคนเจอแม่นยำขนาดนั้นได้ยังไง
แต่สิ่งที่มั่นใจได้คือ ฝีมือการต่อต้านการสอดแนมและการค้นหาของเขา สูงกว่าความสามารถการปลอมตัวของพวกเขาตอนนี้ไปหลายระดับแน่นอน
"มาแล้ว มาแล้ว..."
นักรบคนหนึ่งได้ยินเสียงฝีเท้ารี่เร็วเข้ามา ก็อดไม่ได้ที่จะกลั้นหายใจ
เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ดูท่าทางจะมุ่งตรงมาทางที่ตนซ่อนอยู่
เขารีบหลับตันทันที เพราะกลัวว่าถ้าไฟฉายส่องโดนดวงตา แสงสะท้อนจะเผยตำแหน่งของตัวเองออกไป
เสียงฝีเท้าเดินวนไปมาแถวตัวเขา ดูเหมือนจะไม่ได้สังเกตเห็นเขา แถมยังรู้สึกเหมือนจะเดินผ่านตัวเขาไปเมื่อไรก็ได้
ทำเอาเขาโล่งอกขึ้นมาทันที ที่ตัดสินใจซ่อนตัวในโพรงไม้ แล้วอุดปากโพรงด้วยมอสส์จนสนิท นี่มันการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุดจริง ๆ
ต๊อก!
ทันใดนั้น มือหนึ่งข้างก็วางลงบนลำต้นไม้
นักรบพิเศษที่ขดตัวซ่อนอยู่ข้างในรู้สึกได้ว่ามีคนอยู่ด้านนอก หัวใจพลันลิ่วขึ้นคอ
ความรู้สึกที่มีกำแพงบาง ๆ คั่นกัน และอาจถูกเปิดโปงได้ทุกเมื่อ ทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปสู่สมรภูมิของภารกิจอันตราย
ต่อมา เขาก็ได้ยินเสียงตบรองเท้า เหมือนมีก้อนกรวดหลุดเข้าไปในรองเท้า ฉินเฟิงกำลังตบรองเท้าเพื่อเอาก้อนหินออก