"ไม่ต้องห่วง ผมจะยอมให้พวกคุณหน่อยแล้วกัน"
บนลู่วิ่ง นายทหารเสนาธิการสวี่ยิ้มแย้มพลางอบอุ่นร่างกาย
ทำท่าเหมือนสบาย ๆ ไม่ได้เห็นใครอยู่ในสายตาเลยสักนิด
แน่นอนว่า พวกนี้ก็แค่ทหารใหม่ที่เข้าค่ายมาไม่ถึงครึ่งเดือน
ในสายตาของเขา การแข่งแบบนี้มันไม่มีอะไรให้ลุ้นเลย หลับตาวิ่งยังชนะได้
ก็เลยไม่คิดจะเก็บมาใส่ใจ
แต่คำพูดนี้ก็ทำให้ทหารใหม่หลายคนโกรธจนตั้งใจจะสู้กับเขาให้รู้ดำรู้แดง
แต่ไฟของทุกคนก็ถูกพวกหัวหน้าสาดน้ำเย็นดับลงอย่างรวดเร็ว
พวกเขาพึ่งรู้ว่า นายทหารเสนาธิการสวี่ที่ดูภูมิฐานคนนี้ ไม่ใช่มีดีแค่ลมปาก
แต่เป็นพวกที่เคยได้ที่ได้ตำแหน่งในการวิ่งแข่งของกรม ถึงทหารเก่าหลายคนยังวิ่งสู้เขาไม่ได้ นับประสาอะไรกับพวกทหารใหม่
"หัวหน้า เขาเก่งขนาดนี้แล้วยังลงมาแข่งกับพวกเรา นี่มันรังแกกันชัด ๆ ไม่ใช่เหรอ?"
"ใช่เลย พวกเราเพิ่งเข้ากรมไม่กี่วัน มันเกินไปหน่อยหรือเปล่า?"
เมื่อเจอกับเสียงบ่นของพวกทหารใหม่ ถึงพวกหัวหน้าจะหงุดหงิด
แต่สิ่งที่ทำได้ก็มีเพียงทำตามคำสั่ง
แล้วก็ปลอบทุกคนว่าให้วิ่งไปตามปกติก็พอ ไม่ต้องคิดมาก
ตอนนี้เอง จ้าวเผิงเฟยก็กำลังทำความเข้าใจกับทหารใหม่ในหมวดสี่
"พวกนายวิ่งของตัวเองไป อย่าคิดจะไปเทียบกับทหารเก่าเลย เอาฟอร์มปกติของตัวเองออกมาให้ดีที่สุดก็พอ"
"นายทหารเสนาธิการสวี่เขาวิ่งสามกิโลน่ะ เล่น ๆ แทบทั้งนั้น ขนาดฉันยังไม่แน่ใจว่าจะสู้เขาได้หรือเปล่า"
"อย่าไปเอาจริงเอาจังกับมัน โดยเฉพาะนายนะ ฉีเหมิ่ง!"
"รับทราบ" ฉีเหมิ่งเกาหัวอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออก แต่ในใจก็ยังไม่ยอมอยู่ดี
นิสัยของเขาก็แบบนี้เอง เจอคนเก่งก็อยากลองดี
ตอนนั้นเอง จ้าวเผิงเฟยก็หันไปมองฉินเฟิง "ฉินเฟิง จำที่เคยรับปากฉันไว้ได้ใช่ไหม ว่าจะทำให้หมวดอื่นฟันหักหมดสภาพ?"