“ฉินเฟิง ท่าไม้ตายเมื่อกี้ของนายโหดจริง ๆ ขึ้นมาปุ๊บก็ขายหน่วยรบพิเศษเสือดาวอสุนีซะงั้น”
ในเต็นท์ศูนย์ควบคุมการทดสอบ พอลวี่ฉงและพวกเพิ่งเดินออกไปได้ไม่ทัน เว่ยซานเหอก็รีบเปิดปากทันที
คำพูดนี้ทั้งเป็นการรับรองความสามารถของฉินเฟิง แต่ก็แฝงคำกลั่นแกล้งด้วยความเห็นแก่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง
ลูกรักทั้งสองข้างมือ ตอนนี้เนื้อทั้งสองข้างมาชกกันเอง ในใจเขาจะสบายได้อย่างไร
แต่ฉินเฟิงกลับวางงานในมือลง มองไปที่เขา: “ผู้บัญชาการกองทัพ ผมทราบดีว่าท่านกับผู้บังคับการกองพลน้อยลวี่เป็นเพื่อนร่วมรบเก่า คือเพื่อนผูกพันชีวิตที่ปีนออกจากกองศพมาด้วยกันตั้งแต่สมัยสงครามป้องกันชายแดนใต้”
“การกระทำของผมย่อมทำให้ท่านไม่สบายใจ และอาจทำให้ผมดูเหมือนคนไร้ความภักดีไร้คุณธรรม ลืมต้นตอของตัวเอง”
“แต่ผมก็มีเหตุผลที่ต้องทำแบบนี้ สถานการณ์ต่างประเทศกำลังปั่นป่วน ความมั่นคงทางการป้องกันประเทศก็กำลังเผชิญความท้าทายที่ไม่เคยมีมาก่อน”
“สำนักงานผู้บัญชาการยกตำแหน่งให้ผมมาอยู่ในกองทัพ รับหน้าที่หัวหน้ากองฝึกปฏิบัติการ ผมก็ต้องแบกภาระนี้ให้ได้ แต่ท่านวางใจได้ ผมเป็นคนยุติธรรมแน่นอน หน้าที่กองพลน้อยผสมต้องเสียไปในครั้งนี้ ต่อไปผมจะช่วยเอาคืนให้แน่นอน”
เว่ยซานเหอก็รู้ตัวว่าคำพูดที่ว่ามาก่อนหน้าไม่เหมาะสม แต่ก็ยังถามขึ้น: “จะเอาคืนยังไง?”
ฉินเฟิงยิ้ม: “หน่วยรบพิเศษเสือดาวอสุนีลอบโจมตีกองพลน้อยผสมยามค่ำคืน ตัดหัวนายทหารผู้บังคับระดับฐานไปเยอะ ต่อไปหาโอกาสให้ลวี่ฉงพาคนไปล้อมฐานฝึกของหน่วยรบพิเศษเสือดาวอสุนี ตัดทั้งไฟฟ้าทั้งน้ำประปาแบบรอบด้าน ขังเขาไว้ซักสิบวันครึ่งเดือนก็พอ”