“ต๊ก ๆ ๆ......”
“ดึกขนาดนี้ใครกัน?”
“ต๊ก ๆ ๆ......”
“มาแล้ว มาแล้ว”
ในห้องนอนหอพักแผนกฝึกอบรม เก๋อจื้อหย่งเพิ่งจะหลับได้ไม่นาน ก็มีคนมาเคาะประตู
เขาสวมรองเท้าแตะ ตาคลอไปเปิดประตู
เพิ่งเปิดออกก็อ้ำอึ้ง
“ฮุ่ยฮุ่ย มาทำไมล่ะ?”
“เหอ~”
จูฮุ่ยฮุ่ยเบ้ปากเบ้ปอด กลิ่นเหล้าก็ลอยเข้าหัวเก๋อจื้อหย่งทันที
เห็นอีกฝ่ายเมาเหลืออยู่แบบนี้ เก๋อจื้อหย่งรีบพยุงเข้ามาในห้อง
“ทำไมถึงไปดื่มล่ะ ดื่มไปเท่าไหร่?”
“ฉัน... น้องฉันดื่มเยอะ...”
จูฮุ่ยฮุ่ยนั่งอยู่ขอบเตียง ตัวโยนโคลงไปมา เหมือนแค่ลมพัดก็ล้มได้
ยังไงก็หาภาพสาวเปรี้ยวที่เคยฉีกอ่างล้างหน้าด้วยมือเปล่า ฟันอิฐด้วยฝ่ามือเมื่อวันวานไม่ได้อีกแล้ว
“วันนี้กองพลน้อยจัดการซ้อมรบ หน่วยเราแนวสารสนเทศได้... ความชอบใหญ่”
“ผู้บังคับการอนุมัติพิเศษ ให้จัดเลี้ยงตอนกลางคืนได้ ดื่มได้”
“ฉัน... ดีใจ ก็เลย.... เหอ ดื่มเยอะไปหน่อย...”
มองแก้มแดงเรื่อ ท่าทางเมาเมาของจูฮุ่ยฮุ่ย เก๋อจื้อหย่งได้แต่ยิ้มขื่น
“แล้วทำไมมาหาฉันที่นี่ล่ะ ที่นี่หอนอนผู้ชายนะ ยามที่ป้อมหน้าตึกไม่ขัดเหรอ?”
“ฉัน... ปีนท่อน้ำขึ้นมาจากชั้นสอง เฮแหะๆ ฉันเก่งใช่ไหมล่ะ?”
จูฮุ่ยฮุ่ยพิงตัวลงบนตัวเก๋อจื้อหย่งเต็ม ๆ เหมือนคนไร้กระดูก
เก๋อจื้อหย่งรู้สึกหัวใจกระตุกเต้นโครมคราม แต่เหตุผลก็ยังบังคับให้เขาพยุงอีกฝ่ายตั้งหลัก
ยังไม่ได้แต่งงานกันเลย แถมยังอยู่ในกองทัพ ถ้าใครเห็นเข้า กระทบกระเทื่อนชะมัด
“ฉันเอาน้ำมาให้แก คืนนี้นอนที่ห้องฉัน ฉันไปนอนที่สำนักงาน”