“โอ๊ย เว้ยยย ย่างสวนสนามของเจ้าหนูนี่มันเป๊ะชะมัด!”
“ธงที่ถือก็โคตรเท่เลย!”
“หล่อสุด ๆ ไปเลย!”
ในห้องพักของรองเสนาธิการกองพลน้อยที่ 33 ผสม
กัวไห่เทาดูวิดีโอที่เก๋อจื้อหย่งเอามาให้จนเฮฮาไม่รู้ทิศทาง
แต่แรกนอนหลับสบายดี ๆ จู่ ๆ ก็ถึงถูกลากลุกจากเตียง ก็ยังงอน ๆ อยู่หน่อย
ตอนนี้เห็นวิดีโอนี้แล้ว รู้สึกสะใจซ่าไปทั้งตัวตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าจริง ๆ
ไม่ใช่เพราะอะไร เพราะวันนั้นเขาเคยเป็นครูฝึกกองร้อยของฉินเฟิง แถมยังเคยเป็นนายทหารการเมืองของเจ้าตัวอีกด้วย
พูดอีกนัยหนึ่ง กัวไห่เทาสามารถอวดบนโต๊ะเหล้าได้ว่า “ลูกน้องที่ฉันเคยฝึกมันเก่งขนาดไหน ตอนนี้ไปเดินสวนสนามที่จตุรัสแดงกันแล้ว แถมยังเป็นผู้ถือธงหัวแถวอีกต่างหาก”
นี่ไม่ใช่แค่ภูมิใจแทนเขาแล้ว ต้องเป็นภาคภูมิในตัวเขา ภูมิใจที่ได้สร้างคุณูปการให้ชาติเลย!
กัวไห่เทาเปิดดูวิดีโอวนไปหลายรอบ ดูกี่ครั้งก็ไม่เบื่อ: “ส่งวิดีโอนี้เข้ามือถือฉันหน่อย ให้สำเนามาหนึ่งชุด… เอ้ย ให้ฉันสำเนาหนึ่งชุด เดี๋ยวเอาไปให้ผู้บังคับการกองพลน้อยดู เอาให้ท่านได้ยิ้มบ้าง”
เก๋อจื้อหย่งชิงมือถือคืนมาทันที: “ไม่ได้”
“ทำไมไม่ได้?”
“นี่มันความลับ ยังไม่เปิดเผย”
“ยังไม่เปิดเผย แล้วในมือถือนายมีได้ยังไง?”
คำถามนี้ทำให้เก๋อจื้อหย่งตื้นขึ้นมาทันที อึกอักอยู่นานก็ตอบไม่ได้
ปกติเขาเกลียดสิทธิพิเศษมากที่สุด แถมกลัวคนอื่นรู้ว่าตัวเองเป็นลูกของรองผู้บัญชาการ พยายามแสดงว่าตัดขาดจากเก่อหงปินตลอด