“ธงฉันหายไปแล้ว ธงของฉันหายไปแล้ววว!”
เสร็จภารกิจลาดตระเวนยามค่ำ อาบล้างตัวเรียบร้อยแล้วเดินกลับมาที่ห้องนอน
พอปิดประตูลง จางเว่ยก็กระโดดทิ้งตัวลงบนเตียง ซุกหน้าลงในหมอน ร้องไห้อาฆาตเสียใจสุดๆ
ตำแหน่งผู้ถือธงของหน่วยเกียรติยศน่ะ เป็นหน้าตา เป็นจุดสนใจ เป็นจิตวิญญาณของทั้งหน่วย
เข้ามาอยู่ที่นี่มาตั้งแต่หลายเดือนก่อน เหงื่อที่เทลงไปก็เยอะแยะ ความเหนื่อยยากที่ลงทุนไปก็มากมาย ผลลัพธ์คือตำแหน่งนี้โดนคนอื่นแย่งไปเฉยๆ เอาเมื่อไหร่ก็เอา
ตำแหน่งนี้เขาฝืนๆ แย่งมาจากคนอื่นได้มาด้วยความยากลำบากแค่ไหน ตอนนี้กลับถูกดันลงไปด้วยวิธีแบบเดียวกัน มันเจ็บชะมัด
จริงด้วย เดินต่อแถวออกมาแล้ว สักวันต้องเจอแบบนี้คืน!
เพื่อนร่วมห้องรีบเข้ามาปลอบ
“หยุดร้องเถอะ แม้แกจะพยายามเต็มที่แล้ว แต่คนนั้นเขามีพรสวรรค์จริงๆ”
ฟังแล้วยิ่งเจ็บเข้าไปใหญ่ ให้ปลอบก็ปลอบ ใครให้แหกหน้าซ้อมฉันเลย
จางเว่ยนั่งขึ้น ถามคนทั้งห้อง: “พวกแกคิดจริงเหรอว่าเขาเดินเก่งกว่าฉัน? พูดความจริง ตามมโนธรรมพูด?”
ทุกคนสบตากัน อารมณ์เอ๋อ: “ไม่ใช่แค่เดินเก่งกว่า หน้าตายังดีกว่า ตำแหน่งสูงกว่า คนก็ถ่อมตัว แถมยัง.......”
“พอแล้วๆ พอแล้วๆ”
จางเว่ยปิดอกตัวเอง ไม่อยากฟังต่อแล้ว
จริงด้วย รักมันหายได้ จริงด้วย ความรู้สึกมันจางได้
เรื่องเพื่อนร่วมรบกันมานานขนาดนี้ เวลาแค่วันเดียวก็ถูกผู้ตรวจการฉินคนใหม่ทุบพังยับ
จางเว่ยปรับสภาพจิตใจตัวเองใหม่ ฮึดสู้ต่อ: “พรุ่งนี้เป็นต้นไปฉันจะฝึกหนักเป็นเท่าตัว! ฉันทำแบบนี้ไม่ใช่เพื่อพิสูจน์อะไร แต่เพื่อบอกทุกคนว่า ฉันจะเอาสิ่งที่เสียไปคืนมา!”