"อู่จิ้น!"
"ครับ!"
"ทำไมแกช้าไปศูนย์จุดเจ็ดวินาที!"
"รายงานครับ... สงสัยเมื่อกี้มีแมลงตัวเล็กบินเข้าตา เลย..."
"ฉันไม่ฟังข้ออ้างหรอก! ทำไมฉีเหมิ่งถึงทำผลงานได้เยี่ยม แต่ผลงานของแกกลับไม่เคยนิ่งเลย! ครั้งหน้าถ้าเกิดแบบนี้อีก แกจะโดนไล่ออกจากห้องฝึกพิเศษ กลับไปนั่งเรียนวิชาการที่แสนจะน่าเบือนั่นต่อ!"
ที่ห้องฝึกพิเศษของวิทยาลัยผู้บัญชาการทหารบกฉางซาน อู่จิ้นโดนครูฝึกด่าจนแทบไม่กล้ายกหัว
ที่นี่คือสถาบันการทหารระดับแนวหน้าของประเทศ ย่อมมีฐานรากที่หนักแน่นเป็นธรรมดา
มีเพียงผู้เรียนที่มีผลงานดีเด่นเท่านั้น ที่จะได้รับโอกาสฝึกอบรมอัจฉริยะพิเศษจากโรงเรียนนายร้อย
และรับสิทธิ์เข้าฝึกเข้มข้นในห้องฝึกพิเศษ
ห้องฝึกพิเศษที่ว่านี้ จำลองรูปแบบตามการฝึกต่อต้านการก่อการร้ายของหน่วยรบพิเศษ ใช้การซ้อมรบจำลองตามยุคสมัย
ถึงความยากและรายละเอียดจะเข้มงวดไม่เท่าหน่วยรบพิเศษจริง ๆ ก็ตาม แต่ระดับนี้สำหรับเด็กโรงเรียนนายร้อยผิวพรรณอ่อนนุ่มแล้ว ถือว่าใกล้เคียงระดับนรกแล้ว
อู่จิ้นเหงื่อท่วมตัว หอบฮืดหายใจแล้วตอบ "รายงานครูฝึก ครั้งหน้าจะไม่เป็นอีกแล้วครับ!"
ครูฝึกส่งเสียงฮึดในลำคอ "พูดปากเปล่าใคร ๆ ก็พูดได้ ฉันต้องการเห็นการกระทำจริง!"
พูดจบก็เป่านกหวีด สั่งให้ทุกคนพักรวม 5 นาที
เสียงนกหวีดดังขึ้น คนที่กำลังฝึกอยู่ทุกคนตกลงนอนกับพื้นทันทีเหมือนได้ปลดปล่อยภาระ
แม้แต่อู่จิ้นก็แผ่หมดสภาพอยู่บนพื้น สภาพเหมือนไม่มีความหวังในชีวิต อยากหาโพรงดินลงไปซ่อนสักหลุม
"ดื่มน้ำสักหน่อยไหม"
ขณะนั้น ขวดน้ำขวดหนึ่งถูกส่งมาตรงหน้า
เงยหน้าขึ้นมา เห็นฉีเหมิ่งกำลังเช็ดเหงื่อ สีหน้าของเขายิ่งดูน่าสงสารเข้าไปใหญ่
"เฮ้อ......"
"ถอดใจทำไม?"
ฉีเหมิ่งนั่งลงข้าง ๆ เป็นห่วงเป็นใย
อู่จิ้นส่ายหัว "เมื่อก่อนฉันคิดว่า พวกทหารผ่านศึกที่มีประสบการณ์อย่างเรา พอสอบเข้ามาเรียนโรงเรียนนายร้อยแบบรับรองตำแหน่ง ต้องเบียดคนอื่นแหลกแน่นอน เป็นหนึ่งสองของที่นี่"