“หนึ่งสองสามสี่ห้า หนึ่งสองสามสี่ห้า หนึ่งสองสามสี่ห้าหกเจ็ต......”
ฐานฝึกทหารใหม่เหล่ย์เป่า ภายในอาคารหอพักรูปแบบหนึ่ง
พระเอกมหาชนลูกรักวงการบันเทิง เซียนไอดอลหนุ่มโจวเฮ่าเทียน กำลังยืนเทียบบทกับนักแสดงสมทบใต้แสงสปอตไลต์
ฉากนี้เป็นเรื่องหลังทหารใหม่เข้าประจำการ ตัวเอกเกิดความขัดแย้งกับคนอื่นเพราะเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ
ไม่ใช่การถ่ายจริง แค่ไล่ดูขั้นตอนให้คุ้นเคยกับความรู้สึกกันก่อน
ไม่ช้า ฉากแรกก็เดินจบ ทีมงานเรียกหลิวเฉินซีจากห้องพักออกมาที่โรงอาหาร เพื่อเตรียมไล่ขั้นตอนฉากถัดไป
นักเขียนบทยืนอยู่หน้างาน รับหน้าที่อธิบายภาพรวมให้ทั้งสองคนฟัง “ฉากนี้สาระสำคัญคือ คุณโฮเทียนผู้รับบทพั่วเยว่ ระหว่างกินข้าวในโรงอาหาร เกิดปะทะคารมกับหัวหน้าห้องของคุณ”
“คุณจะโยนตัวมันส้มลงพื้น แล้วพูดว่าของแบบนี้มันใช่ของคนกินเหรอ จากนั้นหัวหน้าห้องเดินมาตำหนิ คุณก็ไม่ยอมรับ ทั้งสองเลยออกไปข้างนอกต่อยกัน”
“แล้วพั่วเยว่......”
นักเขียนบทหันไปมองเซียนไอดอลหนุ่มโจวเฮ่าเทียน “ก็คือคุณครับคุณโฮเทียน คุณทำวิดพื้นจนหัวหน้าห้องแน่นิ่งไปเลย จากนั้นหัวหน้าห้องแพ้ไม่เป็นไป พยายามลอบโจมตีจากด้านหลัง ผลโดนคุณเตะกระเด็นออกไป”
“และจังหวะนั้นเอง นางเอกที่รับบทโดยคุณเฉินซี กำลังเดินมาจากตึกฝ่ายธุรการเพื่อรับอาหารพอดี”
“เมื่อเห็นภาพนี้ เธอก็จับจ้องผู้ชายเดือดคนนี้อย่างแรงกล้า กล้องจะซูมเข้าหน้าใกล้ตรงนี้......”
โจวเฮ่าเทียนเอามือลูบแนวขากรรไกร “ถ่ายหน้าซ้ายผมให้มากที่สุดนะ หน้าซ้ายผมสวยกว่าหน้าขวา แล้วตอนชาร์ปก็อย่าปรับเยอะ แนวขากรรไกรผมคมพอแล้ว”